Langs de westkust van Europa tot de Canaries
Alweer een blog? Ja, sorry, we liepen een beetje achter. We slalommen voor de kust langs op weg naar het zuiden. De Portugese vissers gooien namelijk werkelijk overal fuiken/manden uit, zelfs voor de haven ingang. De enige voorwaarde lijkt te zijn dat het water zout is. Nu hebben we de sterke indruk dat er helemaal niks gebeurt als je over zo’n ding heen vaart. Er zit in principe alleen een touw aan dat, als het goed is, zo ongeveer naar…
We hebben 2 nachten aan het mooiste strand van de wereld gelegen, dus we kunnen wel weer naar huis. Althans als we een citaat van de Galiciers uit The Guardian moeten geloven. We lagen namelijk voor het Playa das Rodas van Isla de Cies voor anker. Nu is (vinden wij) Cies een mooi eiland en Playa das Rodas ook best een leuk strandje, maar als wij even lekker Hollands arrogant mogen zijn (zoals ons toch al wordt verweten, dus waarom…
Elke ria heeft hier recht op een eiland voor de deur, behalve Muros. Het eiland voor Ria de Pontevedra heet Isla de Ons. De eilanden zijn beschermd natuurgebied en je moet een navigation permit hebben om er te mogen varen en een anchoring permit om er te mogen ankeren. Die hebben we, dus we gaan naar Ons. Ons biedt redelijke beschutting tegen westenwind en de deining van de oceaan. Nu is de wind hier overwegend noord. ’s Nachts waait de…
Het is 22 augustus in de avond, inmiddels donker en we kijken elkaar aan. We liggen stil. Gewoon echt helemaal stil. Geen enkele beweging, geen geluid. De dieptemeter geeft 3,8 meter aan. Nee, we liggen niet vast. We hebben ons anker laten vallen in het noorden van de Ria de Arousa. De ruime baai is bij laagwater maar 3 tot 4 meter diep en ligt tussen de Spaanse heuvels, met uitzondering van de ingang aan de zuidkant. De windmeter geeft…
Het is 22 augustus in de ochtend. Stemmen … Spaans. Ja, dat kan kloppen, maar van wie? We hebben de afgelopen 3 dagen verlummeld in Ria de Muros. Een beetje geklooid met het bijbootje en een dagje in de haven doorgebracht om het stadje Muros, dat je volgens de pilot absoluut moet zien, te bezoeken. We hadden gewoon ff zin in niks doen, of althans niet teveel. Inmiddels zijn we doorgevaren naar de volgende Ria en liggen we met nog…
La Coruña 14 augustus: Deadline gehaald, dus Marloes kan haar ticket voor de vlucht op 15 augustus daadwerkelijk gaan gebruiken. Het laatste stuk vanaf Cedeira was een top-zeildag. Zon, aangenaam warm en 15 knopen bakstag wind. Veel beter wordt het niet. We genieten samen met Marloes nog even van de stad en de volgende dag nemen we afscheid. Anita realiseert zich dat ze Marloes nu echt een jaar niet meer gaat zien … Die namiddag vertrekken we uit La Coruña,…
We hebben er nog steeds een beetje moeite mee het tempo hier op te pakken. Persoonlijk heb ik het gevoel dat ik er moe van wordt als ik in een drukke straat mijn tred moet aanpassen aan slenterende mensen. Het voelt als langzaam omlaag springen. Hier slentert men niet, men slentert langzaam. Niet een enkeling, maar bijna iedereen. Ik weet niet hoe lang we er over gaan doen om te leren langzaam omlaag te springen, maar binnen een jaar moet…
Spaanse meeuwen hebben gewoon een hekel aan Hollanders. Of misschien was het toch nog een Franse. In elk geval, vóór water, achter water, bakboord water en stuurboord water. Geen land te bekennen. Hoeveel zee wil je hebben om in te schijten? En dan doet zo’n vliegend sujet uitgerekend zijn behoefte op onze Nationale Trots! We liggen nu (woensdagavond) voor anker in Bilbao en hebben van vanalles wat we nog over hadden een heerlijke driegangenmaaltijd bereid. Hoezo is zeilen afzien? En…
Het waaide eindelijk weer eens! We zijn gisteren (24 juli) pedal to the metal van “Pointe du Raz” naar “Benodet” gevaren. Daar liggen we nu (25 juli even na middernacht) voor anker. We waren eigenlijk van plan naar een van de marina’s te varen, maar bij het opvaren van de rivier kom je langs een strand met een soort boulevard. Dat blijkt ook een ankerplaats te zijn en aangezien het al bijna donker was hebben we daar die van ons…
We zijn nu op het absoluut meest westelijke puntje van Frankrijk. Als je tenminste de overzeese gebiedsdelen die La République op democratische wijze aan haar grondgebied heeft toegevoegd even niet meerekent. Het Ile d’Ouessant is een soort fonduevorkje met de tanden naar het zuidwesten. En tussen de tanden is een “Baie de Lampaul” met, jawel, het stadje Lampaul. In die baai kun je ankeren of aan een mooring, en lig je relatief rustig, als de wind tenminste niet uit het…