We hebben 2 nachten aan het mooiste strand van de wereld gelegen, dus we kunnen wel weer naar huis. Althans als we een citaat van de Galiciers uit The Guardian moeten geloven. We lagen namelijk voor het Playa das Rodas van Isla de Cies voor anker. Nu is (vinden wij) Cies een mooi eiland en Playa das Rodas ook best een leuk strandje, maar als wij even lekker Hollands arrogant mogen zijn (zoals ons toch al wordt verweten, dus waarom niet?), dan hebben wij zelfs in Nederland toch echt véél mooiere stranden. De dagen dat we “op Cies” waren, waren ook niet de mooiste. Aan de ene kant wat jammer, maar over het eiland wandelen met 35 graden is ook niet alles. En niet zo’n heel mooi weer levert ook heel spooky plaatjes op zoals deze. Helaas geen camera met telelens meegesleept, dus we moeten het even doen met een Samsung uitvergroting.

De volgende dag verkennen we de andere helft van het eiland en komen bij “Alte de Montefaro”, de vuurtoren die we hierboven gefotografeerd hebben. Best ff klimmen en iets minder mist.

De laatste nacht aan het strand was ook wel een beetje eng. Er trok namelijk een band met heel veel onweer over en heel weinig wind. We hebben dus vele uren lang het om ons heen zien weerlichten en de onweer ook op diverse plaatsen zien inslaan, maar uiteindelijk bleek het grootste deel zuidelijk van ons langs te trekken. Later hoorden we dat er in Baiona (zo’n 5 mijl zuidelijker) een paar flinke inslagen geweest zijn.

Voordat we aan dat mooiste strand van de wereld voor anker mochten (ook hier heb je namelijk weer een anchoring permit nodig, het aantal dat per dag wordt verstrekt blijkt beperkt te zijn en die waren voor het weekend natuurlijk allemaal gereserveerd door de locals), hebben we een paar dagen doorgebracht in de Ensenada de Barra en Vigo.
Barra is een mooie baai met aan de westkant een indrukwekkende, uit het water oprijzende rotswand en aan de noordkant (ook al) een mooi strand. Je ligt daar met de heersende noordenwinden beschut en rustig. Althans als er niet een motorboot naast je voor anker gaat met 8 volwassen mannen aan boord, waarvan er één doorlopend staat te joelen en schreeuwen. Het leek allemaal lollig bedoeld te zijn en de vent was ofwel niet helemaal honderd of straalbezopen, maar na twee uur doorlopende herrie waren zijn 7 maten het blijkbaar ook zat en waren ze gelukkig weer weg. Het strand bleek overigens (alweer) een nudistenstrand te zijn. Niet dat we ons daar aan storen en heel veel anderen leken dat ook niet te doen, maar (oprechte excuses aan de aanhangers) wij waren een beetje in de veronderstelling dat het nudisme na de 70er jaren zijn hoogtepunt wel gehad had. Hier blijkt deze “beleving van ultieme vrijheid” echter nog springlevend.

Vigo is een grote stad en best OK. Wij concluderen inmiddels dat het ons definitief niet gelukt is het levensritme van de Spanjaarden te doorgronden. Op zaterdag zaten de terrassen de hele middag en avond bomvol. Maar op zondag houden de Spanjaarden hier blijkbaar Siësta van 7:00 tot 19:00, dus er was die dag niet zo heel veel te beleven, maar ook zonder dat is er in Vigo gelukkig voldoende te zien. Toen er zo rond 19:00 weer wat terrassen open gingen was het blijkbaar ook weer niet niet de bedoeling dat je daar ergens ging eten, dus hebben we ons maar tegoed gedaan aan “Pinxo” (tapas) dat dan uiteindelijk toch weer een behoorlijke maaltijd bleek te zijn. Rare lui, die Spanjaarden.

Na Isla de Cies begint het langzamerhand tijd te worden richting Portugal te vertrekken. De dag dat we gepland hebben ons anker op te halen bij Cies waait het niet en we besluiten dus toch maar naar Baiona te varen. Baiona zou de moeite wel waard moeten zijn, maar de Pilots berichten nogal negatief over de havens aldaar. Nu vinden wij dat achteraf gezien erg meevallen en Baiona heeft inderdaad een redelijk goed bewaarde middeleeuwse kern. Het stadje en het kasteel blijken zeker de moeite waard.