We hebben een paar dagen doorgetrapt en zijn inmiddels terecht gekomen op Ona, een lieflijk gehucht op een rotsje ter grootte van een flinke postzegel, ruwweg zo’n 300 x 200 meter.

Ona ligt tegen Husøya aan, gescheiden door een slootje. De Friezen hebben daarvoor het Fierljeppen uitgevonden, maar hier ligt er al heel lang een bruggetje overheen, inmiddels vervangen door een bruggetje waar ook een auto overheen kan. Ook wel iets praktischer voor de boodschappen, die je hier overigens niet kunt krijgen. De enige winkel verkoopt alleen chips en ijsjes. Als-ie open is dan. Ona en Husøya samen zijn maar liefst 1000m lang en 800m breed, een dubbele postzegel dus zo ongeveer. En op die dubbele postzegel staan maar liefst 3 sectorlichten en een vuurtoren. Nu biedt de eerlijkheid te zeggen dat één van de sectorlichten buiten gebruik is genomen, maar toch. Noren zijn gék op sectorlichten.

Nu hoor ik de gemiddelde landrot denken, sectorlichten, waar hééft-ie het over …

In Nederland en de meeste landen om ons heen gebruiken we vooral boeien om aan te geven waar je veilig kunt varen. Die liggen verankerd in de zeebodem. Daar waar de zeebodem zo pak ‘m beet tussen de 2 en 40 meter is werkt dat prima. Probleem hier is dat dat de zeebodem in amper enkele tientallen meters kan veranderen van 150 meter naar 1 meter. En een kettinkje van 150 meter is minder praktisch.

Bij sectorlichten hangt de kleur van het licht, groen, geel of rood, af van de richting waarin je ernaar kijkt. Een sectorlicht kun je gewoon op een rots zetten en op die manier kun je ook aangeven waar het veilig varen is. Groen is: je zit te ver naar rechts, rood: Je zit te ver naar links, geel: Je zit in veilig vaarwater.

In de praktijk is het heel wat ingewikkelder en moet je de vaarkaart heel goed bestuderen (of als lokale visser de omgeving heel goed kennen) om er veilig gebruik van te maken. Boeien zijn een stuk simpeler en bovendien werkt dat systeem ook overdag, terwijl sectorlichten alleen nut hebben als het donker is en je niet kleurenblind bent. Vandaar dat we in Nederland nagenoeg geen sectorlichten (meer) kennen. Maar de omstandigheden zijn hier anders en de kenmerkende torentjes vind je op zowat elke rotspunt.

Morgen gaat het hard waaien. Uiteraard de verkeerde kant op. Maar we gaan toch maar. Het probleem: Onze koelkast is nu echt stuk. We weten wat de oorzaak is, maar die kunnen we hier niet oplossen. Wat er in zat is op of bedorven. We kunnen dus niet langer voor heel veel dagen voorraad meenemen. En hier op Ona is weinig te krijgen. Chips hebben we nog en met ijsjes zouden we de koelkast kunnen koelen, alleen is dat niet echt een lange termijn oplossing. Bovendien heeft dat weinig nut als er verder niets in zit. We verwachten dat we vanuit Ona redelijk snel in enige beschutting van de kust kunnen komen. We gaan zien hoe lang we het morgen nog een beetje leuk vinden.