Anita heeft bedacht dat ze naar de preekstoel wil. Nu heb ik al gezegd dat ze dan gewoon even naar voren moet lopen, maar dat bleek een misverstand.

“Preikestolen” blijkt een vrij markant rotsje te zijn dat ruim 600 meter boven het Lysefjord uitsteekt en dat is volgens de Noren zelf de toeristische attractie van Noorwegen. Vooruit, als we er dan toch zijn.

Je kunt vanuit Stavanger een speciale bustour boeken die je naar Preikestolen brengt. Niet dat je dan boven bent hoor. De bus brengt je in zo’n 50 minuten naar de Preikestolen parkeerplaats en dan mag je jezelf gedurende zo’n 1 à 2 uur, afhankelijk van conditie en ambitie, naar boven brengen. Een aanzienlijk deel van die busrit gaat overigens door een tunnel onder water. Best indrukwekkend, die “Ryfylketunnelen”. Het ding is 14,4 km lang en gaat tot 293 m onder zeeniveau. De Noren beweren dat het bij opening de langste tunnel voor wegverkeer onder water was.

Anyway, dat doen we dus niet, althans die bustour. Diezelfde bus kun je namelijk boeken vanaf “Jørpeland” en dan duurt de busrit maar een kwartier, zonder tunnel. Dus zeilen wij eerst in zo’n 3 uur naar Jørpeland om vervolgens een half uur korter in de bus te zitten. Gewoon omdat het kan. Of wellicht ook omdat we er meer vertrouwen in hebben in onze eigen boot een fjord over te steken dat in andermans bus er onderdoor. Wie zal het zeggen?

De eerste bus gaat om 8:35. Doordat ook hier in Noorwegen tijdschema’s slechts indicatief blijken te zijn beginnen wij zo rond 9:00 aan de klim naar boven. Niet alleen, uiteraard. Maar nadat het gepeupel zich na het eerste kwartier een beetje heeft verspreid lopen we betrekkelijk rustig, wat voetvolk betreft, naar boven. Afgezien dan van die Aziatisch uitziende knul met zijn gettoblaster die we om een of andere reden een keer of 4 passeren. Blijkbaar vormen voor sommigen het uitzicht, het ruisen van de wind, het twitteren van de vogels en af en toe het klateren van een beekje niet voldoende prikkels.

Boven gekomen blijken we, heel verrassend, ook daar niet de enige. Ok, je moet een kwartier in de rij staan om een foto te mogen maken, maar het uitzicht is inderdaad geweldig en het is inderdaad een markante rots.

Onderweg naar beneden worden we zo ongeveer halverwege nog even gedwongen tot een vorm van ramptoerisme. Blijkbaar is een vrouw onwel geworden en niet meer in staat zelfstandig beneden te komen. Ze wordt opgehaald door een heli, op de spectaculaire manier dan. Gelukkig komen we zelf wel op de normale manier weer bij de bus.

Terug in Jørpeland heeft het plaatsje verder weinig spectaculairs te bieden. We besluiten Eaumega los te gooien en naar een paar eilandjes een halve mijl verderop te varen. Het tussen de eilandjes naar binnen varen vergt nog wat manouvreerwerk tussen wat rotsjes door, maar dan liggen we ook heerlijk. Morgen verder.