Inmiddels zijn we in Rørvik. Niet omdat we hier graag willen zijn. Er is hier eigenlijk niks te beleven. Het enige aparte dat we tot nu toe hebben kunnen ontdekken is de kerk en het enige voordeel is dat onze (reserve) gasfles weer gevuld is. Het waait, hard de verkeerde kant op. Gisteren stormachtig, onverantwoord om de zee op te gaan. Vandaag ook te slecht om te varen. Ook de afgelopen dagen zijn gekenmerkt door vooral harde tegenwind en zoeken naar die paar gaatjes om toch nog wat voortgang te maken. Soms stukjes van 20 à 30 mijl. Het is inmiddels 9 dagen geleden dat we de Lofoten achter ons lieten en we zijn 225 mijl verder. Dat schiet zo dus niet op.

Een klein lichtpuntje is dat de weermodellen over een dag of 5 een noordenwind laten zien, tenminste, ten zuiden van het beruchte “Stad”. Maar goed, dan zullen we daar wel eerst moeten komen én er voorbij. Dat wordt dus nog eens 230 mijl doorploeteren.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Nou nee.

Voordat de wind ons naar Bodø zou blazen wilde ik graag nog even langs Hennisvær. Dat hadden we overgeslagen i.v.m. een medicatietekort. Hennisvær is (vinden wij) niet echt mooi, maar wel een aparte plek. Het zijn feitelijk twee (vissers)dorpen op twee eilanden, gescheiden door een smalle doorvaart. Al geruime tijd is de doorvaart aan de zuidkant afgesloten met een dam waardoor er een natuurlijke haven is ontstaan en de twee dorpen ook met een landverbinding verenigd zijn. Ook bijzonder is dat er aan de zuidoostkant een schiereilandje ligt dat volledig bestaat uit … een voetbalveld. Kunstgras, dat dan weer wel.

De afgelopen jaren hebben kunstenaars, avonturiers, bergbeklimmers en andere mensen die vrijheid verkiezen boven de geneugten van de “westerste samenleving” het plaatsje ontdekt en gedeeltelijk veroverd. In de paar uur die we er hebben rondgelopen hebben we niet echt de sfeer kunnen proeven, maar het lijkt wel een geweldige plek te zijn voor backpackers.

Verder hebben we nog even tijd kunnen vinden om door het gaatje te kruipen van Torghatten. Nou ja, kruipen, het gaatje is best groot, zo’n 160 meter lang, 35 meter hoog en 20 meter breed. Torghatten is een ietwat vreemde berg net ten zuiden van Brønnøysund. Zo’n berg die een kleuter tekent die nog nooit in de bergen is geweest. Zo een die je vindt op een speelgoedspoorbaan, een berg op een verder ogenschijnlijk plat landschap. Nog vreemder is dat er een gaatje in het midden van die berg zit. Volgens de legende is het gat ontstaan doordat een van de “Hestmannen” er een pijl doorheen geschoten heeft. Helaas voor de legende is deze ontkracht door geologen die hebben vastgesteld dat het gewoon is ontstaan door erosie. Spelbrekers … toch jammer.

Maar goed, vlak bij De Berg is een inham met een ankerplek en steigertje waar we Eaumega kunnen neerleggen. Van daar is het nog drie kwartier lopen naar de berg. Daar kun je zowel over de berg heen lopen als er doorheen. Aangezien over de berg heen aanzienlijk meer inspanning vergt, we niet verwachten dat het uitzicht daar nog unieker is dan we de afgelopen weken al gezien hebben en we inmiddels ook de 60 al ruim gepasseerd zijn kiezen we voor het gaatje.

Het een en ander is goed toegankelijk gemaakt voor bejaarde toeristen. Ook de sherpa’s van ome Geirr hebben weer hun best gedaan, maar in het gaatje liggen toch wel heel veel héél grote rotsblokken die ooit aan de bovenkant hebben gehangen. Ik kijk naar boven en ik weet het zeker: Zo hangen er nog een paar. Ik hoop maar dat de wandelaars die de route over de bovenkant hebben gekozen niet te hard stampen. Eerlijk gezegd, het is best imposant om door zo’n vreemde opening heen te lopen.

Morgenmiddag verwachten we een klein gaatje van 15 tot 18 uur waarin de wind iets gunstiger staat. Hopelijk voldoende om de 90 mijl te overbruggen, zodat we weer onder de relatieve beschutting van Frøyo en Hitra komen tegen de golven van de dan opnieuw opstekende zuidwestenwind. We gaan het zien.