Na een uur of twee zeilen zijn we er ineens. Bij het invaren van het fjord gaat het plat voor de wind en schiet het aanvankelijk niet zo op, maar gaandeweg neemt de wind toe en ineens zie ik alleen nog maar rode vlekken op de kaartplotter. AIS signalen van schepen “op aanvaringskoers”. Lees: in dit geval jachten, veerboten, cruiseschepen en vrachtschepen die afgemeerd liggen. We zijn in Stavanger. Ik merk dat ik nog even moet wennen aan de Noorse betonningslogica. Dat zou een zuidkardinaal moeten zijn en dus moet ik die aan bakboord hebben. Anita zet de AIS op “Toon alleen gevaarlijke objecten”. Dat helpt een beetje, maar niet veel. “klopt, bakboord”, maar ik ben er al voorbij en zeil op zo’n 30 meter langs een gigantisch passagiersschip waarvan twee mannen in een soort van badkuip de steven aan het schilderen zijn.

O, hier is het, roept Anita. Laten we dan de zeilen maar eens strijken. We drijven nog even rond om ons voor te bereiden om de “haven” in te varen en ik zie ineens dat dat zo ongeveer onder het “Oljemuseum” is. Nou goed, extra attractie voor de bezoekers daarvan dan maar.

We zijn tamelijk vroeg en (dus?) nog voldoende plek in de gjestehavn.

In Stavanger is nog best veel van de oorspronkelijke bouwstijl behouden gebleven, zoals de oude stad en de houten pakhuizen. Maar blijkbaar ontkomt ook Stavanger niet aan wat modern beton. Het enige echte flatgebouw is echter het onvermijdelijke cruiseschip in de haven.

De volgende dag regent het, zodat we besluiten dan maar een bezoek te brengen aan het Oljemuseum. We liggen er tenslotte naast. Dat blijkt een meer dan interessante inkijk te geven in het letterlijk rijke olie -en gas verleden en heden van Noorwegen. Bovendien maakt het ook duidelijker wat er nu precies onder water zit bij die olieplatforms waarvoor we op de Noordzee regelmatig moeten uitwijken en wat er bij komt kijken om die dingen te bouwen en beheren.

’s Middags klaart het weer gelukkig nog enigszins op, zodat we nog wat van de stad kunnen zien.