Alweer een blog? Ja, sorry, we liepen een beetje achter.

We slalommen voor de kust langs op weg naar het zuiden. De Portugese vissers gooien namelijk werkelijk overal fuiken/manden uit, zelfs voor de haven ingang. De enige voorwaarde lijkt te zijn dat het water zout is. Nu hebben we de sterke indruk dat er helemaal niks gebeurt als je over zo’n ding heen vaart. Er zit in principe alleen een touw aan dat, als het goed is, zo ongeveer naar de zeebodem wijst. En zo lang je alleen maar zeilt draait er niets onder de boot waar dat touw in verstrikt kan raken. Althans, dat blijven wij voorlopig even denken ter behoud van onze gemoedsrust en dat bleek ook toen we er inderdaad een keer echt vollédig overheen gevaren zijn. Je ziet die krengen namelijk bijna niet. Dit wordt mede veroorzaakt doordat hier eigenlijk constant een deining staat van een dikke meter of meer. Deze visser heeft zijn uiterste best gedaan zijn boei te markeren met wel drie vlaggetjes. Alleen een paar seconden eerder of later zie je er weinig van. En weer een paar seconden later helemaal niets. Het resultaat is dat, hoe goed je ook oplet, er regelmatig een meter of 50 voor je boot ineens zo’n geval lijkt op te duiken.

We willen van de Portugese kust iets minder werk maken dan van de Spaanse, in elk geval Porto en Lissabon bezoeken en verder kijken we hoe het uit komt. We willen namelijk ook wel een beetje tempo maken naar het zuiden, nu oktober dichterbij komt en het risico op slechter weer in noordelijke gebieden toeneemt. We merken ook dat het met name hier en in deze periode erg mistig kan zijn. In de middag trekt de mist een beetje weg, maar ’s nachts en ’s ochtends is het toch meer regel dan uitzondering. Onze eerste reisdoel na Baiona is Porto. Op weg naar Porto blijkt dat we daar zo ongeveer midden in de nacht gaan aankomen en eigenlijk blijkt ’s nachts varen met al die fuiken hier toch niet zo’n puik plan. We beluiten daarom Viana do Castelo in te duiken en daar leggen we net na het invallen van de duisternis aan.

De volgende ochtend melden we ons in het havenkantoor. We krijgen een kaart van de stad en de waarschuwing van de havenmeester dat de restaurants hier weer gewoon open zijn tussen 20:00 en 22:00, “dus niet van die idiote tijden zoals waar jullie net vandaan komen”. Nee, hij heeft zijn buren ook nooit begrepen.
Viana de Castelo verrast ons in positieve zin. Het is eigenlijk een heel leuke en vooral schone stad, althans in het centrum. Je kunt met een “funicular” de berg op waar (uiteraard) een kerk staat en waar op dat moment uitgerekend een bruiloft gaande is. Nu hebben we de indruk dat die locatie zo ongeveer “de” plek is om daar te trouwen, dus zo heel toevallig zal dat vast niet zijn. Nu hebben wij op zich niet veel met kerken, en deze is weliswaar niet groot, maar ziet er wel heel fraai, strak en perfect onderhouden uit.

De volgende dag slalommen we verder naar Porto en een dag of wat later bezoeken we de stad. Waarschijnijk hebben we er teveel van verwacht. O, we vinden het leuk er geweest te zijn, er zijn interessante highlights, de oever van de Douro is mooi, maar tegelijk ook vré-se-lijk toeristisch, de port-huizen met de proeverij ook zeker de moeite waard en als je houdt van kijk-mij-nou-eens flaneren over de boulevard, heel veel oude kerken en kathedralen en steegjes waar je ’s avonds na 23:00 beter niet meer doorheen kunt lopen ervaar je het wellicht anders, maar om een of andere reden kregen wij niet echt een klik met deze stad.

We besluiten gebruik te maken van de wind die er staat en varen de volgende dag door naar het zuiden. We vertrekken deze keer eind van de middag en varen een nacht door. Er vallen hier en daar wat meteorieten en één ervan valt zelfs zichtbaar uit elkaar. Dit is toch een van de mooie dingen van varen op zee buiten de invloed van al het kunstmatige strooilicht dat tegenwoordig alomtegenwoordig is. Na de eerste Portugese zigzag race is onze tactiek nu: ver naar buiten de zee op en pas bij de bestemming weer naar binnen. Dat heeft (buiten de afwezigheid van strooilicht) twee voordelen. Verder op zee staat aanzienlijk meer wind en het aantal slalom-pionnen is zo ongeveer omgekeerd evenredig met de diepte van het water en dus de afstand tot de kust. De kans dat je wat raakt in de nacht is (hopen wij) hiermee aanzienlijk kleiner.

We knippen het traject Porto-Lissabon in twee stukken en maken een tussenstop in Nazaré. Nu heeft Nazaré één bijzonderheid, namelijk dat er voor de deur een enorm diep gat (canyon) ligt waardoor hier, bij de juiste wind, gigantische golven kunnen ontstaan, die het stadje tot een soort “surfers paradise” maken. Nu is daar tijdens ons bezoek weinig van te merken. De grootste golven zijn er, voor zover we kunnen lezen, ook vooral in de wintermaanden. Verder is Nazaré (blijkbaar) een populaire badplaats met alle gebruikelijke voorzieningen inclusief mobiele frituur en als dergelijke plaats best OK. Ook Nazaré heeft zo’n treintje de berg op waar (uiteraard) een klooster staat, maar we laten dat deze keer maar voor wat het is. De bovenkant van de berg is namelijk niet te zien door de zeemist en we verwachten dat het andersom van daarboven niet veel beter zal zijn.

Nadat we een (klein) deel van ons geld zo eerlijk mogelijk verdeeld hebben over de diverse groente-en fruitverkoopsters in de “Mercado Municipal” beginnen we aan deel twee van het traject naar Lissabon. We komen uiteindelijk rond 07:00 uur langs Cascais en gooien daar even het anker uit. Het is namelijk te vroeg om de havens in Lissabon te gaan bellen voor een plekje en een paar uurtjes slaap zijn best welkom. Rond een uur of 10 worden we weer wakker en treffen ons zelf aan temidden van een trompet-spelende buurboot en tussen de geankerde zeiljachten door jakkerende jetski’s en RIBs met daarin vooral joelende badgasten. Cascais kan best een mooie mondaine badplaats zijn, maar op dit moment even “not our cup of tea”. De jachthaven bij het centrum van Lissabon heeft plaats en we pruttelen rustig aan richting Lissabon en kunnen zelfs een stuk de “Tejo” op zeilen. Rond een uur of 3 varen we de haven in. Helaas geen contact met de havenmeester, dus we manoeuvreren Eaumega maar langs een (te) ruim bemeten steiger en gaan op zoek naar het havenkantoor. “O heeft u gereserveerd dan?” Ja hoor, uw collega heeft vanochtend gezegd dat er plek was en dat we konden komen. “O, prima. Nou vult u dan deze formulieren maar even in”. Een half uurtje later liggen we op een prima plekje.