We vertrekken op 20 september aan het eind van de middag uit Sines met als doel Algarve. Het is ongeveer 70 mijl en tussen Sines en Cabo Vincente (de zuidwestpunt van de Algarve) ligt eigenlijk niks, behalve rotsen. 70 Mijl is nauwelijks te halen in een dagtocht, vooral als je in ogenschouw neemt dat het hier (althans sinds wij er zijn) ’s ochtends bijna nooit waait, dus vandaar dat we besloten hebben tegen de avond te vertrekken en een nacht door te varen zodat we ergens in de ochtend zullen aankomen.

We lopen een redelijk gangetje en de zee is vrij rustig. Tegen de avond duiken er weer eens een paar dolfijnen onder de boot door en terwijl Leon op het voordek staat en naar bakboord kijkt roept hij “Jee, kijk daar eens, dat is géén dolfijn!” Op zo’n 40 meter naast Eaumega schuift een enorme Bult door het water tegen onze vaarrichting in. De Bult komt twee keer boven water en is dan weer weg. Wij hebben de stellige overtuiging dat we een walvis (van enige soort) zijn tegengekomen en welk type het ook geweest is, we hopen wel dat dergelijke onderzeeërs zelf een beetje uitkijken, want daar wil je geen ruzie mee krijgen.

We zitten inmiddels al flink ver uit de kust, want daar moet de wind blijven doorstaan. Alleen hebben we nu wel golven die horen bij 30 knopen wind (6bft) en er staan er nog maar 5 (geen bft). Door deze combinatie maakt Eaumega geen noemenswaardige snelheid meer en rolt heftig. De koelkast en servieskast maken elke paar seconden ruzie over elkaars inhoud. Dit is niet vol te houden, dus maar even de motor erbij. We moeten verder de oceaan op, daar staat de wind waar die golven door veroorzaakt worden. We proberen ook nog even recht voor de golven uit te varen. Dat werkt wel, maar dan moet de komende acht uur de motor aan en bovendien komen we met die koers ergens halverwege onze bestemming op de rotsen terecht. Dus uiteindelijk blijkt dat ook geen duurzame oplossing. We besluiten toch maar verder de oceaan op te varen op de motor, net zolang tot we in het windgebied terecht komen dat er volgens de weerkaarten en de golven simpelweg moet zijn. Na een goed kwartier staat er weer 10 knopen. Leon zoekt gewoonweg een willekeurige koers waarop Eaumega een beetje lekker zeilt, onder het mom: Het interesseert me even geen bal waarheen, als we maar zeilen. Dat lukt wonderbaarlijk en na een minuut of vijf zeilen we inderdaad best wel aardig.

Waar komen we zo eigenlijk uit?” vraagt Anita. “Als we 5 graden zuidelijker sturen raken we Madeira”, zegt Leon. “Nou, dan kunnen we ook naar Madeira”, zegt Anita.
De wind trekt verder aan, 12 knopen .. 15 knopen. Het begint zowaar gewoon op lekker zeilen te lijken. Na een kwartier of zo vraagt Leon: “Hoe serieus was jouw opmerking over Madeira”? “Nou, als we een nacht moeten hobbelen en afzien om in de Algarve te komen of we laten ons op deze manier naar Madeira blazen, dan vind ik het wel jammer, maar dan kunnen we de Algarve ook wel overslaan.”

Ok, tijd voor een gedegen besluit. We zijn voorbereid voor één nacht en ochtend zeilen, dat worden en dan nu vier, en als het anders loopt dan gepland misschien wel vijf of zeven. Genoeg water voor 2 weken. Eten? Ja. We hebben namelijk net in Sines de Lidl leeggekocht. We waren door de jongedame bij de haven naar de Spar ‘gestuurd’. “It’s not the best, but it’s open”. Toen we daar langs liepen zag die er toch een béétje minimalistisch uit voor onze ambities, maar op 17 minuten lopen zat volgen de goochelkaart een Intermarché, Lidl en nog wat van dat soort. En na ruim 2 maanden op reis te zijn blijkt zelfs de Lidl ineens een snoepwinkel te zijn. Het ging er niet meer om wat we nodig hadden, maar hoeveel we (net niet meer) konden dragen. Dus vier dagen is geen probleem en een week extra overleven we ook op chips, chocola en vergelijkbare vitaminebommen.
De gribfiles van die middag geven voor vier dagen constant noordoost 18-25 knopen (voor de landrotten, dat is ongeveer windkracht 5 van achteren). Leon heeft voor vertrek de weerkaarten nog bekeken en ook daar staan alleen isobaren op die met watervaste inkt getekend zijn: Drie dagen hetzelfde en geen enkele aanwijzing voor een onverwacht overstekend lagedrukgebied. Het teken is duidelijk, Madeira roept vanaf 480 mijl “Kom NU”.

We hebben alleen niemand verteld dat we 4 dagen onbereikbaar zijn. En we zijn inmiddels buiten bereik van enig ‘modern’ communicatienetwerk. Maar gelukkig hebben we SSB, en met bijna honderd jaar oude radiotechniek in combinatie met software in geavanceerde signaalprocessoren informeren we via e-mail onze familie, zodat in elk geval iemand weet waar we uithangen.

Het is verder eigenlijk een beetje saaie tocht. We surfen 3 dagen en nachten de golven op en er op maximale snelheid weer af. Een beetje genua er bij en een beetje genua er af, afhankelijk van de minimale fluctuaties in de wind. Hydie (onze extra stuurvrouw die we hebben meegenomen) stuurt onvermoeid en bijna de hele reis. Ok, ze zwalkt af en toe een beetje, maar ze leert het inmiddels best aardig en ze eet niks en drinkt niks, dus dat compenseert wat, zullen we maar zeggen.
Na exact 72 uur na vertrek uit Sines varen we de haven van Porto Santo binnen.

Dit filmpje ongeveer 17.280 keer afspelen en je hebt een redelijke impressie van onze reis.

En Lissabon dan? Nou, Lissabon was eigenlijk best leuk. We hebben zo’n 3 dagen de toerist uitgehangen en vonden het best verrassend en afwisselend. Van het ietwat alternatieve LX-factory via diverse middeleeuwse overblijfselen en uiteraard Carreira 28 tot het moderne Estação do Oriente van de hand van Calatrava. We hebben ons best vermaakt.