We zijn een toeristische attractie. Nou, niet specifiek wij persoonlijk, maar “wij zeilers”. In Nederland en op veel andere plaatsen in de wereld wordt het bekladden van muren en andere openbare werken beschouwd als vandalisme. Hier in Horta worden de vele duizenden verfklodders die wereldzeilers jaarlijks achterlaten door the Official Tourism Website of the Azores aangeprezen als een van de “must see” highlights van Faial. Wat ze er zelf over schrijven is “superstition tells sailors to paint a mural on the breakwater in order to attain divine protection during the rest of their trip”. Voor de lezers die het engels iets minder beheersen: “Bijgeloof spoort zeelieden aan een muurschildering te maken op de kademuur om bovennatuurlijke bescherming voor de rest van de reis te krijgen”. Tja, wat moet je dan?

Dat men het ziet als een toeristische attractie is op zich niet zo vreemd. Als je zo rondloopt zitten er echt heel mooie bij om jaloers op te worden, waarvoor de naam kunstwerk niet overdreven zou zijn. En inderdaad lopen er dagelijks vele tientallen (niet-zeilende) toeristen rond. Als je zo temidden van drie potten verf en een flinke verzameling kwasten en poetslappen bezig bent je bijgeloof enigszins tot bedaren te brengen krijg je ook de meest boeiende vragen. “Are you painting?” Nee mevrouw, ik hang hier ondersteboven om mijn schoenen te poetsen, dat vind ik leuk op een kademuur. Gelukkig zijn er ook wat intelligentere. Grappig is dat mensen zich blijkbaar vanalles in het hoofd halen. Je moet zeker eerst een ontwerp inleveren? En krijg je dan een plaats toegewezen waar je mag kliederen? ‘Tuurlijk niet, dat zou veel te veel werk zijn. Het regelt zichzelf allemaal wel. In de regel hebben nieuwe kunstenaars redelijk respect voor bestaande werken in de zin dat er (meestal) pas over oude schilderingen wordt heengeverfd als daar weinig meer van over is. Onze zelfbedachte norm was: zolang je de naam nog kunt ontwaren of je nog kunt voorstellen wat er ooit gestaan heeft blijf je er van af. Ons plekje had nog drie vegen turqoise en twee halve letters. Excuses aan degene die er gestaan heeft, maar wij vonden oprecht dat uw bovennatuurlijke bescherming verlopen was.

We zijn inmiddels een kleine twee weken op de Azoren en wij vinden het tot nu toe een heerlijke ervaring. Vooral Flores vonden we ontzettend mooi en het stond nog niet eens in bloei. De mensen zijn oprecht vriendelijk en soms regelrecht lief. Je kunt er bijna alles kopen en de prijzen zijn naar onze maatstaven relatief laag. Een prima espresso en Galao (een soort Portugese latte machiato) voor 1,50 (nee, niet per stuk, samen). What else George? O, en je wordt niet op elke straathoek belaagd door zwervers die hun hand ophouden voor een paar dollar. Ok, het weer is wat wisselvalliger, maar dat het niet zo heel warm is is zo af en toe ook wel prettig. We blijven nog even.