Het is Sint Ananas op Terceira. Sanjoaninas (zoals het echt heet) is volgens toeristisch Azoren “een bijzonder niet-religieus evenement met bijdragen van lokaal, regionaal, nationaal en internationaal niveau”. Nou, dat belooft wat. Eerlijkheidshave moeten we zeggen dat we de hoofdact, “The Parade” op zondagavond in Angra do Heroismo gemist hebben. We kwamen een beetje laat aan, mochten de volle haven niet in en hadden geen puf meer ons bootje op te pompen. Maar de hele week gebeurt er vanalles. Elke avond is er wel een optocht waarvoor werkelijk de hele stad (of wellicht zelfs het eiland) uitloopt. De hele dag staan er al stoeltjes klaar, alsof de vierdaagse voorbij komt. Er zijn diverse optredens, varierend van filharmonie orkesten via fado tot popbands die internationale bekendheid genieten op heel Terceira. Opvallend is dat het vooral in de erg late uren begint en gewoon de hele nacht doorgaat met muziek, eten en drinken. Het gaat er daarbij allemaal erg gemoedelijk aan toe. Het geheel heeft naar ons idee een hoog folkloristisch gehalte, wat het overigens zeker niet minder leuk maakt.

Het folkloristisch toppunt is wellicht het spelen met stieren. Stierenvechten kun je deze vorm niet echt noemen(*1), het is meer “who’ll let the bulls out”. Het speelt zich af op straten en pleinen. Er is een variant waarbij een aantal stieren gewoon wordt losgelaten in de straten en een versie waarbij een aantal mannen, gekleed in traditionele witte kostuums, met een stier aan een lang touw door de straat lopen. Ondertussen proberen andere mannen (Azorianen hebben blijkbaar een traditionele rolverdeling) de stier een beetje nijdig te maken. Af en toe lukt dat en dan zorgt dat voor enig spektakel. De rol van de Witte Mannen is vooral om te zorgen dat de stier een beetje binnen de lijntjes blijft en niet ontsnapt naar andere straten waar niet op zijn aanwezigheid is gerekend. Voor de potentiele dierenactivisten: Is het zielig voor de stier? Ja, wel een beetje, maar we hebben nergens kunnen zien dat de stier gewond raakt of anderszins fysiek iets wordt aangedaan. Andersom wel. Het hoort blijkbaar bij de sensatie: Als er iemand wint is het de stier.
Overigens lijkt het stierenspektakel in veel gevallen een belangrijke bijzaak. Het is vooral een aanleiding voor het dorp om uitgebreid te eten, drinken en sociale contacten te onderhouden. We parkeren onze huurauto in de buurt van een straat waar het “Tourado a Corda” zou moeten plaatsvinden. Er is al flink wat volk op de been en tuinhekken, deuren en ramen zijn gebarricadeerd met houten planken.

We lopen door de straat op zoek naar een plekje waar we het geheel enigszins veilig kunnen aanschouwen. Bovenop een muurtje lijkt nog voldoende plek, maar hoe komen we daar? Een bewoner wijst ons dat we gewoon de poort kunnen openmaken en dan aan de binnenkant op het muurtje kunnen stappen. We raken aan de praat met een vrouw die nu in Amerika woont maar op Terceira geboren is. In het huis waar we naast staan woont blijkbaar een familielid van haar en daar wordt een verwoede poging gedaan de barbecue te gebruiken om een boodschap te versturen naar Groenland. De eigenaresse komt er even bij staan en nodigt ons uit een hapje mee te eten. “Er is voldoende hoor”. Als we even later naar binnen stappen (weigeren zou onbeleefd geweest zijn) blijkt dat allesbehalve overdreven te zijn. De enorme tafel staat stampvol met de meest aanlokkelijke hapjes. Het smaakt inderdaad uitstekend. Als de laatste stier weer in zijn kist zit lopen we terug naar de auto. Het zijn bijzondere mensen hier.

(*1) Er zijn hier overigens wel arena’s waar een meer bekende vorm van stierenvechten beoefend wordt. Men beweert dat de stier hier (i.t.t. Spanje) niet ernstig verwond of gedood wordt, maar desalniettemin hadden we geen behoefte onze bijdrage te leveren aan deze vorm van volksvermaak.