The Dutch Armada verzamelt zich. Kwamen we de afgelopen maanden heel af en toe een Nederlandse boot tegen op weg naar het zuiden, inmiddels begint de vloot aardig samen te klieken. Vrijwel elke Nederlandse boot (niet-Nederlanders weten meestal niet eens waar Suriname ligt) die we nu tegenkomen gaat via Kaapverdië naar Suriname en waarschijnlijk ligt ongeveer de helft nu (zo rond 5 november) bij elkaar in San Sebastian, La Gomera. Voor de verandering eigenlijk best gezellig. En je merkt toch ook wel dat er enige gezonde spanning begint te ontstaan. Het stukje naar Kaapverdië wordt immers wel een serieuze tocht van minimaal 5 dagen. Wat ben jij de afgelopen maanden zoal tegengekomen en hoe heb je dat opgelost? Werkt die SSB van jou eigenlijk? En verder proef je toch wat onderhuidse zorgen over de veiligheid in Mindelo. Wanneer willen jullie aankomen? Ga je in de haven of voor anker? Wat kunnen we organiseren om elkaars boten een beetje in de gaten te houden? Dus behalve dat het gezellig is om misschien iets te vaak bij elkaar op de borrel te zitten heeft het ook best een nuttige functie.

Op weg naar La Gomera hebben we Tenerife aangedaan. Eerst een kleine week in het ietwat mondaine Santa Cruz om een beetje bij te komen van het Leslie gedoe en vervolgens een kleine week in Las Galletas aan de zuidkant. Las Galletas zal ooit een mooie badplaats zijn geweest, maar maakt op ons een toch wat verlopen indruk. De reden dat we er zijn is echter dat Leon heeft bedacht dat het wellicht wel leuk is een PADI brevetje te scoren. En bij Las Galletas blijkt een duikschool te zitten met een Nederlandse instructeur en goede recensies. 4 Dagen plonzen blijkt uiteindelijk voldoende voor Het Papiertje. Kun je dan duiken? Nou vast niet naar de mening van iedereen, maar het was toch allemaal wel serieus genoeg om de eerste beginselen een beetje onder de knie te krijgen. En leren duiken in warm water met zicht van 30 meter voelt toch wat aangenamer dan in water van 5 graden waar je je hand niet meer kunt zien als je je arm strekt. Anita was met enige bedenkingen ook aan de cursus begonnen. Maar toen het op het echte werk aankwam, niet in het zwembad, maar in zee, bleek de angst om langere tijd onder water te zijn toch te groot. Daar hielp zelfs het zien van een baby-rog niet tegen.

Het tochtje van Tenerife naar La Gomera was wel apart. De pilots waarschuwen uitgebreid voor “Acceleration Zones”. Dat zijn gebieden rondom de eilanden waar de wind als het ware tussen de (hoge) eilanden wordt samengeperst en daardoor flink toeneemt. Mocht iemand denken dat dat wel meevalt: We zijn vertrokken van Tenerife met amper 10 knopen wind. En na een uur moest zelfs de motor aan. Toch waren we voorbereid met kotterfok en gereefd grootzeil, maar 5 mijl voor San Sebastian (La Gomera) hebben we het grootzeil maar gewoon helemaal gestreken. De kotterfok alleen was ruim voldoende voor de 30 knopen wind om Eaumega ruim op rompsnelheid te houden. Het was een onstuimig en ietwat vochtig stukje zullen we maar zeggen.

En nu, na La Gomera gaan we nog even naar Santa Cruz, voor een familiebezoekje. Alleen deze keer niet op Tenerife, maar La Palma. Tja, de Canarianen hebben duidelijk moeite met het verzinnen van originele plaatsnamen.

(overigens: nadere illustraties volgen, maar we hebben het een beetje druk. beter gezegd, we willen gewoon teveel)