Na onze onverwachte oversteek naar De Madeira Archipel verlummelen we ruim een week op Porto Santo. Daar hebben we na 3 maanden gewoon even lekker zin in.
Doen we niks dan? ’tuurlijk wel. Eindelijk toch maar een paar klusjes uitvoeren die eigenlijk al hadden gemoeten voor ons vertrek, maar waar het maar niet van kwam. Zo vervangen we het drukvat van onze watervoorziening. De oude was verroest en die vertrouwden we niet echt meer. We hadden al een nieuwe gekocht en meegenomen, maar zo’n ding zit uiteraard ingebouwd waar je niet kunt komen zonder eerst je halve boot te demonteren. En vervolgens kun je het ding alleen zien door je hoofd onder je knieholte door te steken. Ok, ok, ik overdrijf een beetje, maar jullie hebben het plaatje. De functie van nieuwe was daardoor de afgelopen maanden vooral in de weg liggen. Nou, de oude was toch echt wel flink stuk, dus we hebben nu weer een stabiele waterdruk, waarschijnlijk ook wel een beetje schoner water en weer iets meer ruimte aan boord.

Verder wandelen we wat, huren een scootertje om het eiland rond te crossen (dat kun je namelijk op een scootertje gemakkelijk rond in een dag) en we ontwikkelen nieuwe artistieke kwaliteiten. “Gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren en glazen.” Nou zeilers doen het tegen de muur. Het is in Porto Santo namelijk gebruikelijk om als bootbemanning je handtekening achter te laten op de kademuur. We wisten dat dat het geval is op Horta (Azoren), maar blijkbaar dus op meer Portugese eilanden. Tijd zat, dus we conformeren ons maar weer aan de watersportetiquette, maken een ontwerp, scoren verf en gaan aan de slag.

Na een week zijn we het lummelen nog lang niet zat, maar we willen graag Madeira zien. En er dreigt ergens een orkaantje over te komen, dus als we dat nu niet doen worden we wellicht gedwongen Madeira over te slaan.

Madeira verrast ons als een ontzettend mooi en spectaculair eiland. Amper 10 mijl uit de kust is de zee 3 kilometer diep en het eiland zelf is op de hoogste toppen ruim 1800 meter hoog. Menig wintersportgebied is er jaloers op.

Op Madeira voel je je alleen soms wel een beetje mol. Nee, niet zoals in dat TV programma, maar zoals die zwarte beestjes die je niet in je gazon wilt hebben. Om zich een beetje efficiënt te kunnen verplaatsen over deze uit de oceaan oprijzende Puist hebben de Madeirezen een uitgebreid gangenstelsel gegraven. Het overigens uitstekende wegennet van Madeira lijkt te bestaan uit een aaneenschakeling van bruggen en tunnels. Overigens liggen er in die tunnels gewoon heuvels, bochten en splitsingen. Waarom moeilijk doen? Dat het gangenstelsel een efficiënte manier is om je over De Puist te verplaatsen wordt duidelijk als je een keer niet door het stelsel gaat, maar gewoon over de “normale” weg. Als iemand nog dacht dat een hellingspercentage van 30% veel is: You ain’t seen nothin’ yet, maar ok, het vriest hier ook niet zo vaak.

En o ja, ook in Funchal moet blijkbaar je handtekening op de muur. Nou we krijgen ervaring hoor!

Tja, en toen hadden we nog Leslie.
Leslie komt woensdag, Leslie komt vrijdag. Leslie trekt over de Azoren, Leslie gaat naar de Canaries en Marokko, Leslie trekt over Madeira. Of Leslie keert om en komt helemaal niet. Kan dat tolletje gewoon een reisplan maken en zich daar aan houden?
Blijkbaar is het ondanks de tegenwoordig in ruime mate beschikbare petaFLOPs nog steeds niet mogelijk een enigszins betrouwbare berekening te maken welke route zo’n orkaantje volgt.

Woensdagochtend was er nog een redelijk “window” om naar de Canaries te komen. Maar wat als Leslie toch over de Canaries trekt? Dan heeft vluchten niet zoveel zin. Verder hebben we nog een gasfles die gevuld moet worden en die we maandagochtend al hebben afgegeven. Die zou woensdagavond klaar zijn en ok, het is het niet waard je leven er voor te riskeren, maar die fles willen we toch wel graag terug.

Onderstaand plaatje maakt enigszins duidelijk voor welke keuze we staan. Het is de prognose gemaakt op 12 oktober 00:00. Dat is dus 30 uur voordat het tolletje waarschijnlijk zal langstrekken. Kiest u maar … O ja. Er staat heel leuk bij “Do not use this map to make decisions, seek official info”. Nou we gaan je wat verklappen: There is no official info.

Op basis van deze gegevens, gecombineerd met weerkaarten en de trend die we zien in de NOAA gribfiles besluiten we definitief dat we in Funchal blijven en maar kijken wat er van komt. Immers Leslie trekt ten noorden langs (wij schatten 80%) en dan gaat het redelijk goed of Leslie trekt over, maar gaat dan ook richting Canaries. Dan heeft vluchten weinig nut. We nemen die dag gewoon de bus en gaan wandelen. Het is een schitterende dag en nagenoeg windstil. Heel bizar als je je bedenkt dat er nog geen etmaal later een verwoestende orkaan over kan trekken.

Bij terugkomst vinden we bovenstaande prognose van 18:00, dus amper 12 uur voor de waarschijnlijke passage. Pas op deze vrijdagavond worden de rekenmodellen het ongeveer eens dat de passage in elk geval ruim ten noorden van Madeira (dat vlekje op ca 33ºN) zal zijn en dat Portugal een dag later de pineut is om de eerste dreun op te vangen.
We gaan die avond maar gewoon slapen. Zaterdag om 06:00 wordt het onrustig en begint het te fluiten. De wind is niet de zorg, die is maar een dikke windkracht 6, daar kun je best in zeilen. De afstand tot de kern is groot genoeg. Maar om een uur of 11 komen de golven die de kern van Het Beest uitbraakt. Er staat nauwelijks deining in de haven, maar wel een gigantische zuiging. De deining op de oceaan trekt de haven leeg en pompt hem achtereenvolgens weer vol. Eaumega wordt afwisselend 20 graden over stuurboord en dan weer over bakboord getrokken. Omdat je hier met de achterkant aan een steiger ligt en met de boeg aan een paar mooringlijnen en het water door het getij ook nog een dikke meter stijgt of daalt, is het simpelweg niet mogelijk alle lijnen volledig strak te houden. Maar uiteindelijk lukt het met 11 lijnen om te boel enigszins onder controle te krijgen. We verdelen de krachten over meerdere kikkers op de steiger, zodat als er een uitgetrokken wordt er nog een back-up is. De lijnen kraken en hopelijk blijven de kikkers in het dek zitten onder dit geweld. Tegen het vallen van de avond wordt het iets rustiger, is de schade beperkt tot een licht gekneusde pink en weten we dat de Zweedse kwaliteit zijn dienst bewezen heeft.

Terwijl Leslie zondagochtend een puinhoop aanricht in Portugal doen wij boodschappen en weten we wat ons bespaard is gebleven. We realiseren ons ook heel goed dat dat 90% geluk en (maximaal) 10% wijsheid was. Die middag gooien we los en glijden langs de staart van Het Beest naar Tenerife. Het zijn aanvankelijk nog een beetje ruige golven, maar verder een bakstagwind van een dikke 5 bft. Het is prima zeilen. Elk nadeel heb ze voordeel.