We zijn er nu wel ongeveer doorheen: de “Paardenbreedten”. Het subtropische hogedrukgebied tussen pakweg 25 en 30 graden noorderbreedte waar het niet waait. Naar verluidt heet het “Paardenbreedten” omdat de Spanjaarden en Portugezen, die in vroegere jaren de oceaan overstaken, vaak gedwongen waren hier een deel van hun handelswaar (paarden) te slachten en op te eten omdat ze al weken zonder wind ronddobberden.

Gelukkig hebben wij hier iets minder last van. We hebben 62 paarden (althans volgens het typeplaatje van de fabrikant) onderin Eaumega staan, die, als het echt niet waait, onze voortstuwing een beetje kunnen helpen om ons door de vervelendste windstiltes heen te helpen. Helaas hebben we maar voer voor 5 dagen, mits we ze niet allemaal laten werken, dus we moeten wel een beetje zuinig aan doen. Nou we zijn Hollanders, dus dat lukt wel.

Sinds een dag of twee hebben ze rust. De wind jaagt Eaumega soms tot snelheden tegen 8 knoop door de donkerblauwe en ’s nachts zwarte oceaan. En dan hebben we niet eens alle lakens buiten hangen. Tja, als je niks te doen hebt ga je je weer vanalles afvragen. Hoeveel paarden hebben we eigenlijk zoal in de mast hangen? Met die 62 onderin halen we maximaal 7.4 knoop. Nou zou je zeggen: dat scheelt niet veel, maar naarmate een boot de rompsnelheid nadert schiet het vermogen dat je nodig hebt voor een beetje meer snelheid enorm omhoog. Nu moet het vermogen van die 62 paarden eerst nog door een draaiende schroef worden omgezet in een lineaire waterbeweging. Daar zal vast flink wat bij verloren gaan en zeilen werken vast efficiënter. Interessante vraag dus voor de lessen mechanica. Maar goed, een stuk of 60 moeten het er dan dus wel zijn.

We zijn inmiddels precies twee weken onderweg. De Sargasso’s zijn nagenoeg weg en vervangen door Portugese fregatten, maar die zijn helaas ook niet te eten. Het vlees dat we aan boord hadden is op (knakworst kun je met goed fatsoen geen vlees noemen). 60 Paarden, daar kun je best even mee vooruit.