Hydie klappert met haar staart. Er heeft weer een Sargasso in gebeten en ze krijgt hem er zelf niet af. Het sturen gaat zo aanzienlijk minder goed en bovendien remt het af. Dus dat wordt weer tuinieren. Het wordt hier minder, maar de afgelopen dagen was het routinewerk, tientallen keren per dag. Soms zitten er drie lagen hoogpolig tapijt omheengevouwen. Gezekerd aan de lifeline op het zwemplateautje schuif je de troep er met een pikhaak (voor de tuinierende landrotten: een soort zeehark) naar beneden af. Het is daarbij zaak de haak van de zeehark goed om de voorkant van de staart te houden, want de kracht die 6 knopen water op een meter steel uitoefent is enorm en voldoende om hem te breken. Meestal lukt het inmiddels met één of twee pogingen om de rommel kwijt te raken. Zelfs ’s nachts, als het moet. Ervaring helpt ook hier.

Een dag of drie geleden hebben we een joker ingezet om een beetje de verkeerde kant op te varen. Daar lag de kaart “depressie” die we nodig hadden. Daarmee zijn we vervolgens twee dagen weer een beetje de andere verkeerde kant op gevaren. Maar dat was wel gewoon eindelijk even lekker en hard zeilen. En nu, een dag later hebben we hem waar we hem verwachtten: een nieuwe depressie noordwestelijk van ons, die ons met een flinke bakstagwind een heel eind naar Horta blaast. Dat wil zeggen, als De Meester zich aan de spelregels houdt.

Boven is het blauw. Game On.