23 mei 12:00 UTC. We zijn precies halverwege de oversteek Virgins-Azoren. Teken een denkbeeldige cirkel van 1.000 zeemijl en er is niets. Ok, alleen Bermuda dan, op 860 mijl. Maar verder is er echt helemaal niets.

Heel af en toe vliegt een vogel voorbij. Wat doen die hier? Er hangen wolken, het waait, dus er is lucht. En water: links, rechts, voor en achter. Er zwemt hier en daar een walvis. We hebben een enkeling gezien op gepaste afstand, maar er schijnen er redelijk veel te zitten. Er zwemmen ook echte vissen en sommige daarvan kunnen vliegen.

De dieptemeter geeft “—” aan. Ofwel, ik zie daar beneden slechts een onpeilbare afgrond. Heel af en toe toont het apparaat toch nog een ogenschijnlijk willekeurig getal met daarbij “last”. Een soort ijdele poging om toch maar te suggereren dat hij echt zijn best doet. Nou, forget it. Volgens de zeekaart is het 5 kilometer diep. Wat zou daar beneden zijn? We zijn er als mensheid trots op dat we soortgenoten de ruimte in kunnen schieten en dat ze meestal nog levend terugkomen ook. Het verschil in luchtdruk tussen hier en daarboven is 1 bar. Het verschil in druk tussen hier en daar beneden is 500 bar. Is er wel eens iemand helemaal beneden geweest? Wat leeft daar? Is het een soort SM kelder voor organismen, die het lekker vinden in het pikdonker in elkaar geperst te worden?

Heel af en toe zien we een boot op de AIS. Heel heel af en toe hebben we er een in zicht. Vannacht riep een vrachtschip ons zelfs op op de marifoon: “Eaumega, just to inform you about our intentions, we will pass behind your stern”. Nou is het nagenoeg onmogelijk om elkaar blind te raken in dit onmetelijke niets, maar desalniettemin bijzonder attent. Er is hier dus niets en al het niets is van niemand. Niets heeft geen economisch nut en dat is tenslotte het enige dat belangrijk is tegenwoordig. Niemand wil niets hebben en niemand wil er oorlog om voeren (althans nog niet).

Er zijn taartjes. Door Anita gecreëerd uit (bijna) niets. Lief. Het is een bijzondere plek om jarig te zijn.