We zijn in Noord-Ierland en dat valt in tegenstelling tot Ierland onder het United Kingdom en dus betaal je er met Britse Ponden. We hebben er nog wel wat, maar niet heel veel. Na Noord-Ierland gaan we nog naar Schotland en Engeland, ook Pondenlanden, dus laten we maar een stapeltje drukken bij zo’n apparaat in de muur, dan kunnen we even vooruit.

We krijgen inderdaad het stapeltje dat we gevraagd hebben. Mooi. Op de biljetten van £20 staat Ulster Bank. Ok, dat biljet kennen we niet, maar zal wel goed zijn. We kunnen er inderdaad gewoon mee betalen en krijgen wisselgeld terug, zoals biljetten van £5 en £10 van the Bank of Ireland. Als we een paar dagen hebben meegespeeld met dit uitwisselingsprogramma beginnen we ons toch af te vragen hoe dat nou zit met die Ponden. De wereldreizigers onder jullie weten dit uiteraard, maar degenen voor wie dit niet geldt moeten voor de gein maar eens goochelen op “can I pay with Irish banknotes in England” en dan vooral kijken naar fora waar e.e.a. besproken wordt.

Het blijkt dus zo te zijn dat Noord Ierland en Schotland hun eigen bankbiljetten mogen drukken. De Engelsen hebben biljetten uitgegeven door The Bank of England. De Welsh zijn zielig, die moeten het doen met de Engelse biljetten. Officieel zijn Engelse biljetten alleen geldig in Engeland (en Wales, want die hebben niks anders), de Schotse alleen in Schotland en de Noord-Ierse alleen in Noord-Ierland. In de praktijk is het aan de ontvanger van de biljetten of hij biljetten van een andere stam accepteert. Daarbij is het gangbaar dat de Engelse biljetten overal worden geaccepteerd, maar voor de Noord-Ierse en Schotse is dat minder vanzelfsprekend. Alle biljetten vertegenwoordigen wel precies dezelfde Britse Ponden en ze zijn dus allemaal evenveel waard. Officieel dan, want het blijkt dat soms door niet-Britse banken voor Schotse en Noord-Ierse biljetten een lagere wisselkoers wordt gehanteerd dan voor de Engelse. Op de fora blijkt dan weer dat de Britten gevoel voor humor hebben. Schotse biljetten worden dan door Engelsen bestempeld als “food vouchers”. Van de Schotten wordt dan weer gezegd dat ze zo “greedy” zijn dat ze alles accepteren. Iemand vraagt zich af waarom de Schotten en Noord-Ieren wel de Engelse biljetten accepteren, maar andersom niet. Tja, dat is dan zo’n typisch geval van “all animals are equal but some animals are more equal than others”.

Aangezien we niet meer zo lang in Noord-Ierland verwachten te zijn beginnen we toch het idee te krijgen dat het wel eens verstandig kan zijn onze resterende voedselbonnen om te wisselen. We lopen dus maar eens een bank binnen om te vragen hoe het precies zit. We leggen de dame achter de balie ons “probleem” voor. Ze glimlacht vriendelijk. Een soort mengeling van bevestiging, begrip en plaatsvervangende schaamte. “How much do you have?”. Er komt prompt een stapeltje Engelse biljetten uit een la (ja, inderdaad, een la), waarvan ze ons de juiste hoeveelheid overhandigt met een even vriendelijk “have a nice journey”.

We kunnen bij een willekeurige Spaanse bank Euro’s pinnen. Daarmee kunnen we naar Martinique varen en daar gewoon mee betalen. Met het wisselgeld kunnen we probleemloos op de Azoren en in Ierland (republic) betalen, etc. Je kunt van de Europese Monetaire Unie ook alle nadelen benoemen , maar het is wel verrekte handig. En zelfs in de Carieb kun je gewoon van eiland naar eiland varen, moet je daar soms een uur of meer formaliteiten afhandelen bij douane en immigratie, maar kun je vervolgens wel betalen met dezelfde East Caribbean Dollars.

“United” … Wat zou dat toch betekenen?