We liggen met Eaumega in het Abercorn Basin. Een relatief klein haventje tegen het centrum van Belfast, prima verzorgd, niet duur, luxe douches. Het heet hier “Titanic Quarter”. Alles hier ademt “Titanic”. Ter info: dat bootje is hier ooit gebouwd en daar zijn ze maar wat trots op. Toch voelt het vreemd dat je trots kunt zijn dat je een schip ontworpen en gebouwd hebt dat niet één keer de overkant van de Atlantische oceaan gehaald heeft. Zó moeilijk is dat nou ook weer niet, hebben we zelf ervaren. Maar goed, wel weer knap om van zo’n rampzalig dieptepunt een toeristisch hoogtepunt te maken.

Belfast is zo op het eerste gezicht een heel normale stad, met normale mensen, normale winkels, normale kroegen, toeristische trekpleisers. Met  normaal, dus onbegrijpelijk openbaar vervoer en een goed georganiseerd openbaar leven. En het overgrote deel van de mensen die hier wonen, werken en leven zal het hopelijk ook zo zien en ervaren. Maar het gevoel is ook dat er ten opzichte van Cork en Dublin aan deze stad een rauw randje zit.

We bezoeken City Hall. Er is een “guided tour” door het imposante gebouw. Leuk om te zien. Er is ook een tentoonstelling over de historie van Ierland en Noord Ierland. Een van de zalen heet “Reflection Room”. Het is een ruimte met uitsluitend witte, verlichte wanden. Geen foto’s, geen plaatjes, geen voorwerpen, alleen teksten van normale mensen uit de periode van spanningen en aanslagen in Noord Ierland in de laatste 30 jaar van de vorige eeuw. Ik ben pas halverwege en ik moet naar buiten. Het grijpt me letterlijk bij de keel.

We lopen over Shankill Road en door de aangrenzende wijken. In mijn hoofd hoor ik de tekst die Dolores O’Riordan ooit zong toen ze dat nog kon: “It’s the same old theme since nineteen-sixteen”. We voelen ons zeker niet onveilig, maar het is eng op een andere manier: “creepy”. Trots, frustratie, woede en grenzeloos fanatisme, het druipt aan alle kanten letterlijk van de muren. En wat we zien is niet van jaren geleden. Het is allemaal actueel en wordt nauwgezet onderhouden.

We lopen langs “The Peace Wall”. Het ding blijkt 1,8 mijl lang en wel 10 meter hoog. Je kunt er mooie schilderingen op zetten en prachtige teksten op schrijven, maar het voelt ietwat dubieus om dit met “vrede” te associeren. Er tegenover staat nog een muur, iets minder hoog. Er tussenin is niets. Het voelt als een “demilitarised zone”. Op diverse plaatsen zitten er ook enorme stalen poorten in de muur. Die staan gewoon open.

We lopen door een van de poorten naar de andere kant. Hier hebben de straten weer allemaal twee namen: Engels en Galeic. Voor de muurschildering van Bobby Sands komen we een groepje Fransen tegen die met een gids zijn. We raken vrijwel direct aan de praat. De gids nodigt ons uit mee te lopen naar Bombay Street. “It’s not about money”. Hij wil overduidelijk alleen zijn verhaal kwijt.

Bombay Street is ongeveer de achterkant van de muur waar we een uur geleden langs gelopen zijn. Er is hier veel gebeurd. Kwisvraag: Waarom hebben deze bewoners gaaswerk over hun balkon? We zullen je een beetje helpen en er een meerkeuzevraag van maken:
a. Ze houden gezamenlijk parkieten en zo kunnen ze heen en weer vliegen.
b. Dan hoeven de jongens niet steeds hun voetbal van straat te halen.
c. Dan ontploffen de granaten die over de muur gegooid worden niet op het balkon.

De Fransen hebben hun (huur)auto aan de andere kant van de muur staan. Daar kunnen ze maar beter op tijd weer naar toe gaan. Pourquoi? Nou, die poorten gaan elke avond dicht “to protect us from them”.
De gids vertelt dat hij voor Brexit gestemd heeft, want “als dat doorgaat wordt het een chaos, valt Great Britain uit elkaar en verliezen de Unionisten hun steun uit Engeland”. Een soort zelfdestructie in de overtuiging dat uit de as weer iets zal verrijzen dat minder erg is. We proberen te begrijpen en niet te oordelen. Dat laatste kan ook niet. Was er maar een partij die gewoon gelijk heeft, dan was het simpel.

Nee, niet heel Belfast is zo. Je moet er als toerist eigenlijk wel een beetje naar op zoek om het te vinden. Maar ver weg is het niet en verstopt al helemaal niet.
Everything with a beginning has an end. De vraag is daarbij hoeveel generaties er nog nodig zijn om hetgeen gebeurd is te kunnen accepteren en te vergeven.