Nadat wij de eerste twee weken vooral hebben mogen genieten van kou, mist, regen en drrzzzll, weten de Noren inmiddels niet meer wat ze overkomt. Het is al zeker 10 dagen 30 graden! Mogelijk heeft het iets te maken met het oppompen en verbranden van olie, waar ze hier zelf overigens meer dan voldoende aan hebben bijgedragen en verdiend. Maar goed, los van de inmiddels onomkeerbare consequenties daarvan, ’t is wel even lekker weer.

We zijn in Kristiansund. Deze stad is op zich qua vorm wel bijzonder. De stad is feitelijk gevierendeeld door, uiteraard, water. De vorm van de stad doet daardoor een beetje denken aan het Jezuskruis, maar de naam komt daar niet vandaan, die is aan de stad gegeven in 1742 door Christian de zesde. Tussen de vier delen kun je je verplaatsen met veerbootjes. Inmiddels zijn er ten faveure van De Moderne Mens ook verkeersbruggen gebouwd tussen de “eilanden”, maar het is natuurlijk veel leuker om het per bootje te doen. Omdat het kan, maar vooral ook omdat het gratis is. We zijn weliswaar geen Hollanders meer, maar tenslotte nog wel Nederlanders hè?

Verder vinden wij het eigenlijk een weinig aantrekkelijk stad. Wat verlopen, veel oude troep, slechts onderhouden voor zover strikt noodzakelijk.

Toch blijven we twee dagen. De reden is dat we, nu we hier toch zijn, even naar Sunndalsøra willen. Huh?

Deze zomer precies 40 jaar geleden heb ik gedurende zo’n 4 maanden stage gelopen bij de waterkrachtcentrale aldaar in het kader van de studie elektrotechniek. Anita is toen ook een paar weken op bezoek geweest. Nu we toch in de buurt zijn vinden we het gewoon grappig om eens terug te gaan om te kijken of we nog dingen herkennen. Sunndalsøra ligt aan het begin van het Sunndalsfjord en dat fjord eindigt zo ongeveer bij Kristiansund. Dat is dus weer een flink eind heen en weer varen en dat hebben we er niet voor over. Zoveel bijzonders is er onderweg namelijk ook weer niet te zien. Maar er rijdt ook gewoon een bus, van Kristiansund naar Sunndalsøra en terug. Een dagje sightseeing dus.

Er is best wel wat veranderd. Zo is er flink wat bijgebouwd en is er een groot winkelcentrum verrezen. Maar de waterkrachtcentrale en aluminiumfabriek staan er nog nagenoeg zoals ik me herinner. De weg naar het pension waar we verbleven hebben ook, alleen het pension zelf kunnen we niet vinden. Dat wil zeggen, Anita weet zeker het gebouwtje te herkennen, maar ik meen zeker te weten dat het aan de andere kant moet hebben gestaan. We worden het niet eens. Hoe dan ook, leuk er even geweest te zijn.