We moeten naar Ålesund. De reden: Ik had ineens een “kroon” in mijn hand. Geen Noorse. Helaas bleek het er een die eerst op mijn kies zat. Volgens mij heet dit officieel een “onlay”, maar dat terzijde. Niet de eerste keer dat het ding eraf gevallen is en de vorige keer heeft een tandarts hem er met hééél dure kit weer op geplakt. Dan zou hij zeker blijven zitten.

Ålesund is een relatief moderne stad en vrij atypisch voor Noorse begrippen. Uiteraard was ook Ålesund oorspronkelijk gebouwd met hout, totdat het begin vorige eeuw tot de grond toe afbrandde. Het is toen herbouwd, de meeste gebouwen zo tussen 1904 en 1907, in steen en in “Jugendstil” stijl. Dat geeft de stad een bijzonder aangezicht.

Maar in Ålesund blijken dus ook een paar tandklinieken te zitten en één ervan heeft tijd om een lijmklusje uit te voeren. Eenmaal op de afspraak blijkt dat ze er hier een redelijke business aan hebben. Ook in Ålesund wordt namelijks vrijwel dagelijks een nieuwe stad binnengevaren en blijkbaar gebeurt er bij zo’n gemiddeld 4.000 “opvarenden” wel eens wat. En een tandarts is er dus meestal niet aan boord. Snap ik wel. Het beschikbaar aantal FTE meevarend personeel heb je uiteraard zeer dringend nodig voor het bemensen van de tientallen restaurants, bars, theaters, casino’s, zwembaden, filmzalen, etc. Je wilt als reiziger  immers een beetje leuk worden beziggehouden. Anders zou je naar de sterren moeten gaan zitten kijken. In elk geval, ik word op tijd, vriendelijk en naar mijn niet-professionele oordeel vakkundig weer in elkaar gelijmd. Het kan dus wel. Hopelijk blijft het even plakken.