Het is niet zo’n heel best weer als we vertrekken uit Cork Harbour. Het regent en het zicht is ronduit slecht. Toch willen we vroeg weg want de bestemming is Dublin en dat is ruim een etmaal varen. Enige planning i.v.m. stroming is wel erg handig, want de badkuip klotst hier weer aardig heen en weer en vooral daar waar het hard klotst wil je de stroom niet tegen hebben. Verder zal in de loop van de dag de wind krimpen en voordat dat gebeurt willen we de zuidoostpunt gerond hebben, anders moeten we tegen de wind in.
Na een uur of wat op zee klaart het geleidelijk op. De wind staat goed door en eigenlijk gaat het gewoon volgens plan, ook wel weer eens prettig. Grappig is ook dat we deze keer zowat de hele reis begeleid worden door dolfijnen. Regelmatig concluderen we dat ze nu toch echt weg zijn en dan na een kwartier of half uur: “Hallo, daar zijn we weer!”
Na zo’n 26 uur varen we de haven van Howth (net ten noorden van Dublin) binnen. Het is laag water. Als de dieptemeter 2.0m aangeeft wordt het even spannend, maar we leggen even later zonder probleem aan.

We wandelen die middag langs de indrukwekkende “cliffs” van Howth.

De volgende dagen bezoeken we Dublin per bus en trein. Ook wel weer eens een belevenis.

Na twee dagen Dublin zijn we nog niet uitgekeken, maar we moeten toch fast-forward naar Belfast. Komende nacht valt de wind namelijk weg. Daarna draait hij naar het noorden en blijft zeer waarschijnlijk een week uit die hoek waaien. Als dat gebeurt gaan we er voorlopig niet meer komen. Voordat we wind draait willen we dus in Belfast Lough zijn, de zeearm die naar Belfast leidt. De verwachting is dat er ca 20 knopen wind staat uit het zuidoosten. Als we op zee zijn blijken dat er ruim 25 te zijn. Ach, het schiet in elk geval wel goed op.
Na een uur of 6 weten we dat onze beslissing juist was. Een ander zeiljacht komt ons tegemoet. Op de motor met gereefd en klapperend grootzeil hakkend tegen de tot wel 3 meter golven in. Hoewel het schip volgens de AIS 15 meter is ziet het er overduidelijk niet comfortabel uit. We vragen ons oprecht af waarom iemand een dergelijke vorm van zelfkastijding verkiest. Dan moet je toch wel behoorlijk wanhopig zijn. Wacht 12 uur en de wind zal nagenoeg weg zijn, wacht nog 12 uur en je hebt de wind mee.
Twee uur voor onze bestemming valt de wind inderdaad weg. Eigenlijk komt ook dat weer prima uit, want de kortste route is door Donaghadee Sound (ja, even oefenen voor de uitspraak), een relatief ondiepe doorgang waar het water flink kan stromen en waar volgens de pilot bij zuidoostenwind een vervelende zee kan staan. Als we daar een uur later aankomen is de zee al behoorijk gekalmeerd en spoelen we er probleemloos doorheen. Het laatste half uur kunnen we zowaar nog even zeilen. We doen een Saartje. Net voordat het pikdonker is laten we het anker vallen in een baai aan de zuidkant van Belfast Lough. Het is uitermate rustig in de baai. Morgen maar eens kijken wat Belfast te bieden heeft.

Aan de trouwe lezers: aan de vorige twee blogs zijn foto’s toegevoegd die jullie nog tegoed hadden