Girls only (?)

Gedurende ons rondje Atlantic wil ik af en toe mijn vrouwelijke kijk op zeezeilen en het leven aan boord geven, dus voor mannen misschien wat minder interessant, vandaar de naam van dit blogdeel.

Angst

Nee, bang ben ik niet zo snel en angstige momenten zijn zeldzaam. Fietsen in het donker, nauwe ruimtes, klimmen in de mast, het maakt mij allemaal niet uit.

Spanning, angst, bang zijn, zijn emoties waar ik de laatste tijd wat vaker bij stil heb gestaan.
Zoveel mensen zeiden het moedig te vinden dat wij de Atlantische Oceaan oversteken per zeilboot. Ze vinden ons moedig, misschien omdat ze het zelf eng zouden vinden om lang op zee te zijn. Voor een deel komt dit, denk ik, ook door angst voor het onbekende.

De angst voor het onbekende hebben wij af en toe ook nog wel, al is die in de afgelopen zeiljaren wel flink verminderd. Onbekende wateren, havens, wat zijn hier de gewoontes/formaliteiten; het komt allemaal wel goed. Bij twijfel soms toch doen, ligt eigenlijk niet in onze aard, maar ook dat gaat tot nu toe goed.

Mijn grootste angst is dat er bij het thuisfront onprettige dingen gebeuren, waar ik dan te ver van verwijderd ben om medeleven te tonen op de manier die ik zou kunnen als we thuis waren gebleven. Dit is een reële angst, want dit is inmiddels al een paar keer gebeurd. Details laat ik achterwege, vanwege de privacy van familieleden. Het was soms behelpen met alleen telefonisch en digitaal contact. Maar dit leidde er nog niet toe dat het gemis zo ernstig werd dat ik op het vliegtuig naar Nederland wilde stappen.

Spannende zeilmomenten zijn tot nu toe op de vingers van één hand te tellen. Op het moment dat ik dit blog schrijf, gaan we met een slakkengangetje over de Atlantische Oceaan richting Mindelo, Kaap Verdië. Lichte deining, nauwelijks wind. Het schiet niet echt op, maar we hebben wel een relatief comfortabele overtocht op deze manier.
Spannend waren tot nu toe alleen enkele momenten dat de wind flink doorzette, zoals bij de oversteek van Tenerife naar La Gomera. Maar met een betrouwbaar schip en goede schipper ben ik geen moment bang geweest.

Wel spannend was de ontsnapping aan orkaan Leslie, waarover Leon al geschreven heeft. Het gevoel totaal overgeleverd te zijn aan de natuur, die zich niet laat sturen en in dit geval ook nauwelijks laat voorspellen, was best ongemakkelijk. Freeze or Fly? Fight was natuurlijk geen optie. De onzekerheid over de mogelijke gevolgen van de orkaan bracht spanning voor ons. Omdat we allebei op een andere manier met de onzekerheid omgingen, bracht het ook wat relationele spanning tussen ons. Maar we kregen begrip voor de verschillen en we waren samen opgelucht dat onze keuze voor Freeze (met meer geluk dan wijsheid) een goede keuze bleek.

Vanaf Kaap Verdië moeten we er serieus rekening mee houden dat we slachtoffer kunnen worden van criminaliteit. Het verschil tussen arm en rijk is in Afrika en het Caribisch gebied een stuk groter dan in Europa en wij worden toch gezien als rijke westerlingen waar wat te halen valt. We zijn niet naïef, maar willen ons ook niet te zeer laten beperken door angst voor beroving of diefstal. Toevallig las ik onlangs dat een Nederlandse zeiler zal worden vervolgd voor moord, terwijl hij de wereld had willen doen geloven dat zijn vrouw in Zuid-Amerika aan boord door berovers was omgebracht.

Angst heb ik wel ervaren bij mijn poging een duikbrevet te halen op Tenerife. Leon wilde leren duiken om eventuele reparaties onder de boot te kunnen uitvoeren. Daarnaast zou het leuk zijn om gezamenlijk op duikexcursies te kunnen gaan in het Caribisch gebied.
Hoewel leren duiken niet heel hoog op mijn verlanglijstje stond, ben ik er met goede moed aan begonnen.
Ik ben liever boven dan onder water en dat wist ik natuurlijk wel van mezelf. Wat ik nog niet had ervaren is hoe belemmerend angst kan zijn. Ik wilde echt wel leren hoe je veilig kunt duiken en voor het theoretische deel ben ik gemakkelijk geslaagd. Ook de oefeningen in het zwembad lukten best goed. Maar ik voelde constant de behoefte om naar boven te gaan en gewoon te kunnen ademhalen. Het idee om meer dan een half uur onder water te “moeten” blijven (en dat is wel de bedoeling bij een duikexcursie) bezorgde me werkelijk angst. Niet weg te redeneren fysiek voelbaar ongemak. Twee dagen heb ik mijn angsten proberen te onderdrukken, maar bij de eerste duik in zee, gaf ik het na vijf minuten op. Ik wilde echt niet meer. Tranen van teleurstelling volgden, maar ook van opluchting dat ik durfde opgeven. Degenen die mij beter kennen, weten dat dit voor mij bijzonder is.
Deze ervaring maakt me vooral rijker; ik heb meer begrip voor mensen die hoogtevrees hebben, niet op zee durven zeilen of met andere angsten kampen.

Ik denk wel dat angsten langzaam overwonnen kunnen worden door het stapelen van positieve ervaringen, maar voor mij was het halen van een duikbrevet in vier dagen niet weggelegd.
De angst voor het onbekende hoop ik de komende maanden nog verder te verminderen, juist door het stapelen van een heleboel positieve ervaringen.