Hey everybody, yeah … Don’t you feel that there’s something?

De tekst van the Little River Band gaat weliswaar totaal ergens anders over maar voelt op de een of andere manier toch toepasselijk. Bovendien vind ik het een, zoals ze in Brabant zouden zeggen, keigaaf nummer.

Het onderwaterschip is geïnspecteerd en gereinigd waar nodig. En anita is de mast in gegaan om Mindelo van 18 meter hoogte te bekijken en meteen even te controleren dat alles nog netjes vast zit en geen bovenmatige slijtage vertoont. Of was het nou andersom? In elk geval, over angst gesproken: Anita durft niet onder water en als ik omhoog moet wordt de mast bruin. Zo vullen we elkaar toch weer mooi aan met onze handicaps.

Gisteren hebben we de lokale economie van Mindelo een klein handje geholpen door het inslaan van veel te dure verse spullen, in een poging voor de eerste week een beetje behoorlijk te eten te hebben. Het is goed, ze hebben het (de inkomsten) hier harder nodig dan wij. Eaumega ligt een paar centimeter dieper, afgeladen met water, voedsel, diesel (die we niet van plan zijn te gaan gebruiken) en goede moed. De uitdaging op dit moment is de lichte chaos aan boord: waar laten we dit allemaal? Maar ook dat zullen we de komende uren wel weer opgelost krijgen.

Je groeit er naar toe, naar die pak’m’beet 17 dagen waar sommigen zo op gefocussed zijn, maar die objectief gezien eigenlijk maar een piepklein stukje van je reis zijn. Toen we in juli vertrokken leek dat moment nog een halve eeuwigheid weg en nu, een paar maanden later ligt de oceaan zo maar ineens voor ons. Is die oceaan niet gevaarlijk dan? Ach ja, je kunt er in elk geval niet onder de trein komen.

Behalve voor degenen die dit voor de tweede of derde keer doen (eigenlijk denk ik zélfs voor degenen die dit voor de tweede of derde keer doen), is het weliswaar een sprong in het diepe en onbekende, maar wij voelen beiden eigenlijk niet veel meer dan een gezonde spanning. Of misschien is nieuwsgierigheid een betere uitdrukking. Immers, we hebben inmiddels zelf al een stukje oceaan bevaren. Variërend van windkracht 7 tot windkracht niks met ruim 5 meter deining. Het zal deze keer vast weer anders zijn, een beetje verder en een beetje langer.

We hangen nog even aan een eiland. Een oneffenheid, ooit ontstaan toen moeder aarde hier een stukje van haar binnenste heeft uitgebraakt in een gigantische plas water van vele kilometers diep. Straks laten we los. De Passaat blaast uit het oosten en kan tamelijk onverbiddelijk zijn. Teruggaan is dan geen optie meer, nou ja, misschien de eerste dag, maar daarna?

See you on the other side.

Toch leuk dat de Kaapverdianen nog even een afscheidsfeestje voor ons georganiseerd hebben.

(19/12: Foto’s toegevoegd)