Het is 22 augustus in de ochtend. Stemmen … Spaans. Ja, dat kan kloppen, maar van wie?

We hebben de afgelopen 3 dagen verlummeld in Ria de Muros. Een beetje geklooid met het bijbootje en een dagje in de haven doorgebracht om het stadje Muros, dat je volgens de pilot absoluut moet zien, te bezoeken. We hadden gewoon ff zin in niks doen, of althans niet teveel. Inmiddels zijn we doorgevaren naar de volgende Ria en liggen we met nog twee jachten voor anker bij Corrubedo, aan de noordzijde van de monding van Ria de Arousa. Redelijk onbeschut vanaf de oceaan, maar het zou die nacht toch niet waaien. En wat er zou komen, komt uit het noord-oosten. Verder alleen duinen, natuurgebied en strand, dus wie maakt hier die herrie?

Leon staat op en gaat maar eens naar buiten om te kijken wat er gaande is. Even later komt Anita ook. Bootjes. Tientallen bootjes met mannen. Twee per bootje. Ze hebben in elk geval geen enkele aandacht voor ons, maar waar wij liggen schijnt héél toevallig een bijzonder interessante plek te zijn. Het duurt een kwartier of zo voordat we beginnen door te krijgen wat ze aan het doen zijn.

Ze duiken, met lange slangen verbonden aan het bootje. Eén van de slangen dreigt onder onze boot verstrikt te raken, maar blijkbaar boeit dat de duiker nauwelijks. Af en toe komt er een zwarte zak naar boven waar een paar kilo spul in lijkt te zitten. We hebben gelezen dat er in dit gebied illegaal en dus in het grootste geheim gevist werd (of wordt) op “Clams” (een soort vlezige oester) en daar schijnt grof geld mee verdiend te worden. Alleen dit lijkt toch nauwelijks stiekem, want het boeit ze totaal niet dat we kijken en iemand op een van de andere jachten staat uitgebreid te fotograferen. Na een paar uur is de buit blijkbaar binnen en zijn ze weg.

We gaan nog even met ons bijbootje naar de kant. Het zou bij Corrubedo een bijzonder natuurgebied zijn, maar al snel blijkt dat het ook in Spanje inmiddels flink gereguleerd is: Verboden toegang met een boete tot 6.000 Euro in het vooruitzicht. Maar niet doen dus. Het dorpje Corrubedo zelf is niet veel meer dan een tot vakantieparadijs getransformeerd vissersdorpje. Maar we ontdekken wel iets dat we nog niet eerder hebben gezien in agglomeraties van deze omvang. Om de woorden van een Nederlandse Cabaretier te lenen: In Corrubedo is altijd wat te doen, het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen.