We hebben er nog steeds een beetje moeite mee het tempo hier op te pakken. Persoonlijk heb ik het gevoel dat ik er moe van wordt als ik in een drukke straat mijn tred moet aanpassen aan slenterende mensen. Het voelt als langzaam omlaag springen. Hier slentert men niet, men slentert langzaam. Niet een enkeling, maar bijna iedereen. Ik weet niet hoe lang we er over gaan doen om te leren langzaam omlaag te springen, maar binnen een jaar moet het toch wel lukken lijkt me zo. Het enige probleem is dan nog hoe we ons tempo weer gaan oppakken als we straks terug zijn. Ach, dat zien we dan wel weer.

We zijn in Bilbao omdat we daar hebben afgesproken met Marloes en Mark. Het havengebied bestaat feitelijk uit een aantal dorpen of voorstadjes die lijken te wedijveren om het mooiste zwembad en de grootste jachthaven. Het hotel van Mark en Marloes is aan de kant waar eigenlijk geen jachthaven is voor gasten. We hadden alleen ergens gevonden dat je daar maximaal 2 nachten kunt liggen als je gereserveerd hebt. Nu hebben we uiteraard niet gereserveerd, maar Anita heeft in haar vriendelijkste Spaans gevraagd of we toch konden komen en dat is geen probleem. Ja 3 nachten is ook goed en het is gratis. Huh? “Yes, service for our tourists”. We hebben 3 dagen gewacht tot het konijn uit de hoed kwam, maar er bleek geen konijn te zijn. Kosten waren uiteindelijk een blikje Hollandse stroopwafels.

We hebben in Bilbao maar gewoon de toerist uitgehangen. Uiteraard moet je het Guggenheim bezoeken. Dus eerst maar eens een poging gedaan een vervoerskaart voor de metro te kopen. De uitermate behulpzame jongeman achter de kassa, de vorige dag, had voor ons uitgerekend dat de manier om zijn baas zo weinig mogelijk aan ons te laten verdienen was, door ons een soort OV kaart te laten kopen met z’n vieren. Dus de volgende dag dit advies opgevolgd, 5 Euro in de automaat. Die slikt het in, braakt een bonnetje uit en toont vervolgens “out of order”. Uiteraard is de behulpzame jongeman er niet.
Marloes ontdekt een “i” knopje op de automaat. Aanvankelijk geen succes, maar na een beetje aanhouden “Si?” Ja, de dame spreekt een beetje Engels, en begrijpt het probleem. Waar moet u naar toe? O, komt u maar naar dat metrostation. “I will open the gate for you”. Ja, maar we zijn met z’n vieren. “Yes, I will open the gate for you.” Dat blijkt wonderbaarlijk nog te werken ook. Anita houdt het bonnetje maar stevig vast voor het geval er toch een controle komt.
Na het uitstappen in het centrum moeten we uiteraard weer door zo’n poortje. Tja … O hier is weer zo’n “i” knopje. “Si?”. Ja, de jongeman spreekt een beetje Engels. “Ah, yes, I know the problem, they told me”. Wacht ff, het is hier Spanje, dit is openbaar vervoer en ze communiceren gewoon met elkaar? Nadat we door het poortje en voordat we over onze verbazing heen zijn, springt er een jongeman uit een hokje, verontschuldigt zich uitgebreid voor de overlast, helpt ons een OV kaart te kopen en verontschuldigt zich nog enkele malen dat er nergens geld is op enig metrostation en dat hij ons daarom dus niet de 5 Euro kan teruggeven, maar dat kunnen we maandag regelen op het treinstation. Nou kostte dat ritje van net meer dan die 5 Euro, dus waar maken we ons druk over, maar goed …

Nu doen de Spanjaarden zichzelf meer tekort. De ober de avond tevoren vergeet 2 cerveza af te rekenen, de dame achter de kiosk naast het Guggenheim vergeet 2 jugo de naranja. We compenseren dat maar met extra fooi en beschouwen het als een win-win situatie.

Marloes en Mark blijven nog een paar dagen in Bilbao. Wij varen alvast naar Gijon, waar Marloes dan met de bus naar toe komt. Een nautisch besluit om de 3 dagen matig weer met westenwind die (waarschijnlijk) gaan komen voor te zijn.

Na Gijon trekken we met Marloes aan boord naar het westen. In de gidsen wordt Cudillero beschreven als “een pittoresk dorpje gebouwd tussen een paar steile rotswanden aan de kust”. Terwijl wij hadden verwacht in een ietwat slaperig dorpje te zullen landen, blijkt Cudillero het Noord-Spaanse Valkenburg aan de Maas te zijn. Laten we zeggen: ietwat toeristisch. Overigens is dat volledig terecht want het is echt een heel opvallend en leuk dorpje, bestaande uit louter straatjes met een hellingspercentage boven de 30 en vooral héél veel trappen. Erg grappig, voor een dag tenminste.

We hoppen nu met dagtripjes verder langs de kust, op zoek naar wind en genietend van de tussenstops. Marloes heeft een vliegticket vanaf La Corunja. We hebben voor het eerst sinds een maand weer een deadline …