Ik maak het deurtje van het toilet open om weer naar buiten te gaan en Anita vliegt op me af. Niet uit een onbedwingbare behoefte van affectie, maar een combinatie van zwaartekracht en massatraagheid. Ik doe een poging haar bij de arm te grijpen met als gevolg (hoop ik) dat ze met een iets minder harde smak op de vloer belandt. “Ben je nog heel?” “Ja, geloof het wel, ik probeerde even een flesje water te vullen.”

Sinds begin van de ochtend staan buiten golven van zo’n 3,6 meter, althans dat meldt de Ierse Coastguard en naar mijn schatting kan dat zo maar kloppen. Het grootste deel van de golf is een deining. Het waait er nog redelijk bij en de golven zijn daardoor niet eens heel oncomfortabel. Het punt is alleen dat soms golven op een zodanige manier samenvallen dat Eaumega een zwieper krijgt met als resultaat dat evenwicht bewaren gedurende korte tijd een lichte uitdaging is. Precies op dat moment moet je heel even geen waterflesje vullen.

Eigenlijk is het golvenspel wel interessant. In het dal van de golf zie je alleen een muur van water, op de top heb je uitzicht tot Nova Scotia, nou, bij wijze van spreken dan. Af en toe komt er een raar golftopje omhoog naast Eaumega. Zo van “kiekeboe hier ben ik” en verdwijnt dan ook meteen weer.

Nog een kleine dag, dan bereiken we de zuidwest punt van Ierland. Alleen niet voordat we een uitgebreid vragenpakket van de Ierse Marine hebben mogen beantwoorden. Wie we zijn, waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan en waarom niet. Nou ja zoiets. Ze varen nog een rondje om ons heen en uiteindelijk worden we dan toch niet geënterd. Blijkbaar uiteindelijk beoordeeld als geen essentiële bedreiging voor de staatsveiligheid. Ach ze doen hun werk, vermoeden we.

Tegen het vallen van de avond passeren we “Fastnet Rock”. Die beroemde rots waar een zeilwedstrijd naar vernoemd is en waarbij niet elke wedstijd goed is afgelopen. Het is een bijzonder uitsteeksel uit de oceaan zo voor de kust en daarmee een soort natuurlijke boei die je kunt gebruiken. Logisch dat je daar een wedstrijd omheen organiseert. Verder is het eigenlijk een beetje en rotsje van niks. Ok, ok, dat is een mening, geen feit.

In elk geval zijn de golven zo ongeveer verdwenen en we varen over een nagenoeg vlakke zee langs de Ierse kust. Nog een nachtje, dan varen we de River Lee op naar Cork.