Het blijft toch raar hoe dat werkt in de bovenkamer, bij mij dan. Ik kan 2 weken aaneengesloten zeilen en maak me dan totaal niet druk over wanneer ik er ben. Ok, zolang er voldoende water en voedsel aan boord is. Het leven speelt zich af op amper 35 vierkante meter. Eten, slapen, weerberichten analyseren, koers bepalen, zorgen dat de zeilen een beetje leuk staan, beetje lezen, eten, slapen, muziek luisteren, wat kletsen, flauw stukje typen, puzzeltje maken, eten, slapen … Mensen vragen dan of dat niet vreselijk zwaar is, zo’n oceaanoversteek. Nee hoor, mentaal rust ik er héérlijk van uit. Tot de pak-‘m-beet laatste 24 uur of zo. Dan is er ineens een concreet doel, met een planning erbij. Zo’n wortel die je wilt pakken maar waar je net niet bij kunt. De laatste 24 uur duren langer dan de hele reis ervoor. En als dan ook nog de wind inzakt, je de meest idiote draaiwinden krijgt door buien en schaduweffecten van een eiland.

Maar goed, 26 juni 16:00, we zijn er! Een paar uur na Spazio lopen we de haven van Ponta Delgada binnen. Morgen komen Essequibo en Sark. Die genieten een dag langer van de oversteek.

Nu is het best gezellig met 4 Nederlandse boten. Je borrelt wat af. Maar we zijn op Sao Miguel en dat schijnt best mooi te zijn. Om het een ander te zien van het eiland is het handig om vervoer te hebben. Het is een beetje te groot om te lopen of fietsen. Bussen rijden er, maar slechts een paar keer per dag. Een auto kost zo tussen de 40 en 60 Euro per dag, volgens de websites en aanplakbiljetten op de ramen van de diverse verhuurbedrijfjes. Prima. Er blijkt slechts één probleem: ze zijn er niet, de auto’s. Of beter gezegd, er zijn er wel een paar, maar het is een markt van vraag en aanbod en ze worden dus tegen woekerprijzen verhuurd aan degene die er het meest voor over heeft.

De vrije-markt economie werkt redelijk zolang vraag en aanbod in verhouding staan. Alleen de laatste tijd schijnt daar iets fundamenteel mis mee te zijn. Woningen, chips, energie, zonnebloemolie, arbeidskrachten. Allemaal te weinig. What’s next: Graan? En van sommige dingen is dan weer te veel: Stikstof, CO2, geld, gratis bijgedrukt door de ECB. Het kapitalisme kraakt uit zijn voegen. Misschien tijd eens wat boeken van Rutger Bregman te gaan lezen.

Wat verder van ons vandaan schijnen dus wat andere dingen aan de hand te zijn, maar gelukkig beperkt onze lokale crisis zich vooralsnog tot die van het hebben van voldoende bier, wijn en borrelnoten en de huurautoschaarste. Hebben we per-se zo’n ding nodig? Nou, er zijn wel alternatieven. We zijn hier immers met 4 boten. En 8 mensen willen wel wat zien van het eiland. Er worden ook tours georganiseerd naar diverse bezienswaardigheden, maar nu even niet. Het is nog geen hoogseizoen. Samuel heeft een busje en doet normaal gesproken van die tours. En Samuel wil ons achten wel rondrijden langs de plekken die we willen zien. Een typische win-win situatie. Hilde en Anita spreken een paar highlights met hem af die we per se willen bezoeken en verder kent hij het eiland beter dan wij.

De volgende dag gaan we op schoolreisje. Het is enorm gezellig, we zien en doen ontzettend veel en zijn twee uur later terug dan gepland. Samuel heeft een geweldige dag voor ons verzorgd. De meeste mensen deugen.

Vandaag, 4 juli,  vertrekken we naar Santa Maria. Als we de haven uitvaren moeten we nog even uitwijken, althans dat blijkt verstandig. Er komt net een vrachtschip binnen. Het ziet uit als “lokale vracht”, op de manier waarop het gestouwd is in elk geval niet afkomstig van de andere kant van de wereld. Achterop het schip staat “Madeira”, nou, dat is nog redelijk in de buurt. Bovenop de containers staan auto’s. Zo van een afstand te zien een verzameling van vanalles en nog wat. Niet nieuw in elk geval. Tegen opbod te verhuren? Daar heeft het eiland wel behoefte aan.