Zullen we vanavond nog aan boord slapen of aan de wal? Die gedachte speelt gedurende de dag een aantal keer door ons hoofd. Het is zondag 25 augustus, we hebben Eaumega voor een paar dagen in het jachthaventje in Alphen aan den Rijn gelegd en het is een komen en gaan van kennissen en vrienden, die allemaal wel erg benieuwd zijn hoe blij we zijn dat we weer terug zijn. Tja, zolang we aan boord slapen is het avontuur nog niet echt over, maar goed, we willen ook wel even zien hoe ons huis er bij staat en vooral weten hoe het met Luna (onze kat) gaat.

’s Avonds haalt Sander ons op en neemt meteen zijn nieuwe vriendin Maaike mee. Het is fijn elkaar weer te zien en ook erg leuk meteen Maaike te ontmoeten. Ook erg lief is dat ze ons huis versierd hebben. De kamer hangt vol met allerlei foto’s die we het afgelopen jaar gemaild en ge-appt hebben naar onze kinderen. Een uur of wat later zijn we alleen, dat wil zeggen, samen met Luna die er toch wel flink wat ouder is gaan uit zien. Marja en Do zijn zo lief geweest een paar lekkere flessen wijn neer te zetten, maar verder is het leeg. Al onze eigen spullen zijn “ergens” opgeborgen, dus de kasten zijn leeg. De koelkast is ook leeg. En om nou meteen die twee flessen wijn soldaat te maken, dat voelt ook zo als een wanhoopsdaad.

We zitten op bed, ook leeg. Zelf voel ik me ook een beetje leeg. Ik zeg tegen Anita “kunnen we niet gewoon naar huis gaan?”. “Jee, je bent verschrikkelijk” lacht ze, maar we voelen allebei eigenlijk hetzelfde. Thuis op de Eaumega, daar is het knus en hebben we eigenlijk gewoon alles wat we echt nodig hebben”. Je verlegt je normen als je ruim een jaar onderweg bent en eigenlijk realiseer ik me nu pas hoe weinig je nodig hebt om prettig te kunnen leven.
O, we zien er echt wel weer naar uit onze kinderen, onze moeders en al onze andere vrienden weer te zien en mogen omhelzen, maar het dringt tot me door dat wat veel anderen schrijven inderdaad klopt. Het op één na moeilijkste van zo’n reis is vertrekken, het allermoeilijkste is weer terugkomen.

Vier dagen later varen we Eaumega naar Hellevoetsluis. Het is toch ook wel grappig om een keer door je eigen woonplaats heen te varen.

De laatste dag is het nog heerlijk zeilen op het Haringvliet. Toch ook wel eens lekker, wel wind en geen golven. We liggen nog een nachtje in onze “thuishaven”, eten met Petra en Izaak en praten na met clubleden over onze reis. We varen Eaumega naar de werf waar ze over een aantal weken de wal op gaat zodat ze een beetje kan opdrogen en we het nodige onderhoud kunnen uitvoeren.

Tja en hoe komen we dan weer bij ons huis? Het oorspronkelijke plan was eigenlijk dat Sander ons zou ophalen, maar ja, als we ons zelf niet aan een planning houden dan kunnen we dat van iemand die een (min of meer) georganiseerd leven leidt ook niet verwachten. Maar geen probleem. We hebben het afgelopen jaar ervaring opgedaan. We komen overal wel. En je mag klagen over het openbaar vervoer wat je wilt, het is nergens zo goed geregeld als hier.