Girls only (?)

Gedurende ons rondje Atlantic wil ik af en toe mijn vrouwelijke kijk op zeezeilen en het leven aan boord geven, dus voor mannen misschien wat minder interessant, vandaar de naam van dit blogdeel.

Terug

“Wanneer gaan jullie terug?”
Die vraag wordt de laatste tijd onder de medezeilers steeds vaker gehoord.
Sommigen gaan helemaal niet terug, maar juist verder, de wereld rond. Van de groep boten die ongeveer tegelijk met ons de Atlantische oversteek heeft gemaakt, gaan er binnen een maand in elk geval 5 ook richting de Azoren, al dan niet via Bermuda.

Tjaart, Mariska en kids gaan niet terug en komen speciaal bij ons langs in de baai bij Philipsburg op Sint Maarten voor een afscheidsmomentje. Heel bijzonder dat we in korte tijd zo vertrouwd met elkaar zijn geworden. Ik kan me er nu nog niets bij voorstellen dat we elkaar een lange tijd niet gaan zien, omdat ze de komende jaren hun eigen weg over de wereld zullen gaan.

Overigens zijn wij heel tevreden met onze keuze om niet de wereld rond te varen, maar weer richting Europa/huis te varen. Sinds het bezoek van de kinderen aan Sint Maarten lijkt thuis ook weer harder aan me te trekken.

We hadden een goed leven in Nederland en dit jaar ‘er tussenuit’ was en is een unieke ervaring, maar ik voel dat ik er (nog?) niet aan toe ben om jarenlang een cruisersleven te leiden. Ik wil nog graag een relevante bijdrage leveren in het maatschappelijk veld. En ook intensiever betrokken zijn bij het leven van onze moeders en kinderen dan nu op afstand mogelijk is. Ik kijk ook uit naar contacten met vriendinnen, vaak ontspannend, soms diepgravend, maar vooral betrokken bij elkaars wel en wee.

Terwijl ik dit stukje schrijf strijkt het laatste zonlicht door de kleine baai van Peter Island (BVI), waar we met een zestal andere boten liggen. Ik luister naar mijn favoriete muziek, er zwemt een schildpad langs de boot en op de heuvel mekkert een babygeitje om zijn moeder.

Terug? Ja graag, maar nu nog niet.