13 december: We zijn op Iles du Salut. Goh, wat zijn deze eilandjes leuk. We bezoeken zowel Ile Royale als Ile Saint Joseph. Ile du Diable mag je (officieel) niet op en er naar toe varen is tamelijk riskant. Het was namelijk het eiland waar de meest vreselijke boeven (althans in de ogen van de toenmalige Fransen) waren gedropt, omdat je er door de gevaarlijke stromingen rondom het eiland toch niet levend vanaf kon komen. Degenen die het toch probeerden…
Zo, we hebben “de overkant” bereikt. Nou, ok, officieel bijna. We hebben ons anker laten zakken achter Iles du Salut, 7 mijl uit de kust van Frans Guyana. Iles du Salut vormden vroeger een Franse strafkolonie. De film Papillon is hier op gebaseerd. Het zijn 3 best wel kleine eilandjes waarvan je er 2 mag betreden en je een wandeling kunt maken. Er zou een restaurantje moeten zijn en verder is er niks, behalve bos, palmen, apen en andere inheemse…
Op ons uitzwaaifeestje kregen we van de kinderen een klein scheepskistje vol met briefjes. Te openen bij vooraf door hen bedacht momenten als verjaardagen, kerst, het bereiken van bepaalde bestemmingen en situaties als wanneer je familie mist, er iets kapot is. Meer dan 50 briefjes die ons dit jaar eraan herinneren hoe bijzonder onze kinderen zijn. Twee voorbeeldjes Op het briefje dat we mogen openen op de verjaardag van Marloes schrijft ze de tekst die we op haar geboortekaartje hebben…
We zitten midden op de oceaan. In 500 mijl omtrek geen rots te bekennen om op te schijten en toch: Meeuwen rond de boot. De afgelopen dagen hebben we hier en daar een verdwaalde vogel gezien. We hebben ons er al over verbaasd dat ze zó ver uit de kust zitten. Maar nu is het een hele kolonie. Op zich hebben de meeuwen geen enkele aandacht voor ons. Ze doen ook geen enkele poging om op Eaumega te landen. Verstandig….
And the stars look very different today … Zo, we zijn op de helft. Grote Beer klimt elke nacht uit de oceaan. Het toplicht van Eaumega dolt met Stier en tekent kringetjes in Orion. In het zuiden verrijzen Phoenix en Achtersteven, sterrenbeelden die we in Nederland nooit zien. Als je moet navigeren op een magnetisch kompas is het een eitje om dat eilandje van honderd vierkante kilometer gewoon faliekant te missen. Nog niet zo lang geleden waren de sterren van…
De meeste mensen denken dat de maan altijd dezelfde is. Maar in werkelijkheid krijgen we elke 28 dagen een nieuwe. Vannacht is het zo ver. We zijn inmiddels zo’n 4,5 dag onderweg vanaf Mindelo, we hebben er zo’n 650 mijl op zitten en het is dus aardedonker. Maar we hebben lampjes onder de boot! Niet zoals je ze wel eens onder een luxe motorjacht ziet zitten, zodat je je Chateau Flottante weer kunt terugvinden als je bezopen in het water…
We hebben een belangrijke stap gezet als zeezeilers: we hebben onze eerste vis gevangen, een flinke maimai van wel 50 cm. Geen visserslatijn! Wij vissen zonder hengel, omdat we de investering te groot vonden, we ook veel gelezen hebben over vissen zonder hengel en we van andere zeilers, die die investering wel gedaan hebben, regelmatig horen dat de investering al stuk is voordat de eerste buit binnen is. We zijn pas op de tocht naar KaapVerdie met onze vispogingen gestart,…
Hey everybody, yeah … Don’t you feel that there’s something? De tekst van the Little River Band gaat weliswaar totaal ergens anders over maar voelt op de een of andere manier toch toepasselijk. Bovendien vind ik het een, zoals ze in Brabant zouden zeggen, keigaaf nummer. Het onderwaterschip is geïnspecteerd en gereinigd waar nodig. En anita is de mast in gegaan om Mindelo van 18 meter hoogte te bekijken en meteen even te controleren dat alles nog netjes vast zit…