“Is er al een pakketje voor ons bezorgd?” Vragen we op donderdag 12 juli zo ergens halverwege de middag als we toevallig toch langs het “Bureau du Port” komen? De jongedame kijkt in Het Boek en schudt nee. Ja, ja, ze weet dat we wat verwachten en zodra het er is horen we het. Terug op de boot kijkt Leon toch nog maar een keer naar de Track&Trace. “Livré” verschijnt er in groene tekst. Ok, dat wordt zoeken dus.

Het was natuurlijk best ideaal geweest als de koerier even gebeld had en gevraagd had “waar wilt u het hebben?”. “Graag op steiger N voor de boot”. Maar dat dat het niet zou worden hadden we al voorzichtig ingecalculeerd. We hadden daarom al gezocht naar karren en aanverwante vervoermiddelen om een pakket van 80-100kg te kunnen vervoeren.

Terug op het havenkantoor melden we dat het er volgens de Track&Trace moet zijn. “Ok, I will check”.
3 minuten later, ietwat schaapachtig: “We have trouvé zze package .. but zzere ies une petit problème .. zze package ies eetie-eet kiloos”. “Yes we know” grijnzen wij. Dan is het in elk geval wat we verwachten. De transportkarren van de haven kunnen dat volgens de jongedame niet hebben. Dat lijkt ons stug, maar goed, laten we maar in de meewerkmodus blijven.
De jongedame gaat even overleggen met collega’s. Ze heeft geregeld dat we bij een winkel een paar honderd meter verder een “diable” kunnen lenen. Geen idee wat dat is, maar uit de gebaren maken we op dat het iets is om “zze package” te transporteren. We gaan maar naar de betreffende winkel en 5 minuten later zijn we, ietwat verbijsterd van zó veel on-Franse service, terug met een stevig steekkarretje waar “zze package” best aardig op past. Het karretje piept en kreunt, maar houdt het.

Het probleem is nu nog hoe we het ding van een loopbrug af krijgen die onder een helling staat van ruim 35 graden. Het is immers laag water. We kunnen natuurlijk gewoon 6 uur wachten tot de loopbrug horizontaal staat, maar daar hebben we niet echt zin in. Met behulp van onze tijdelijke buurman en gezekerd met touwen krijgen we het geheel uiteindelijk gecontroleerd en veilig beneden.

Terwijl Anita de “diable” terugbrengt, vergezeld van een flinke zak “Haagse Hopjes” als dank voor alle verleende medewerking, begint Leon met het uitpakken.
Een half uur later ligt 60 meter glimmende ketting aan dek. We nemen meteen maar de gelegenheid de ketting elke 5 meter te markeren voordat roest en modder een kans krijgen. Missie Cherbourg geslaagd en Eaumega is voorzien van een nieuw sieraad. Alleen nog even bedenken wat we met het oude kettinkje gaan doen …