Trollfjord is een van de smalste fjorden van Noorwegen. Volgens de diverse websites, vrij samengevat: “Het is zo smal en de wanden zijn zo steil dat je het gevoel hebt beide kanten tegelijk te kunnen aanraken. De gigantisch steile wanden en het blauwe water creëren een dramatisch landschap van mythische proporties met een betoverende aantrekkingskracht.”

Tja, je moet natuurlijk wat bedenken om toeristen zover te krijgen dat ze een paar duizend Kronen van hun creditcard laten afschrijven om zeiknat te mogen worden door zich stampend over de golven per RIB hiernaartoe te laten jakkeren (en weer terug). Oeps, sorry, ik bedoel natuurlijk: “… om dit natuurlijk wonder te verkennen door middel van een opwindende ervaring per RIB”.
Jullie begrijpen, hier moeten we absoluut naar toe!

Het leuke, als je hier met je eigen bootje naar toe vaart, is dat je je die hernia bespaart en dat je kunt overnachten in het Trollfjord. In het fjord zijn namelijk twee waterkrachtcentrales. Ik weet niet hoeveel Trollenvergaderingen ervoor nodig zijn geweest om hier goedkeuring aan te geven, maar goed, wat passende geschenken aan de Trollenkoning hebben het wonder waarschijnlijk wel laten geschieden. In elk geval, bij deze waterkrachtcentrales zijn steigertjes, in principe bedoeld voor bereikbaarheid t.b.v. onderhoud. Maar zolang de steigers niet in gebruik zijn mag je ze officieel gebruiken. Eigenlijk is slechts één van de steigers geschikt. De andere is zo klein dat er slechts een flinke roeiboot aan past.

31 juli, tegen het einde van de middag, varen we van Svolvær naar het Trollfjord. Er zijn ons al verschillende RIBs en speedboten gepasseerd en ons vervolgens weer tegemoet gekomen. Mooi, die zijn weg. We hadden het al een beetje verwacht en gehoopt: begin van de avond is eigenlijk het beste moment het fjord in te varen. Dan schijnt de avondzon precies door de ingang en heb je daar mooi strijklicht, tenminste, als het weer meewerkt.

Trollfjord is inderdaad apart. Wanneer je hier bent als er een beetje mist hangt denk ik dat je zo maar het gevoel kunt krijgen dat er elk moment een trol achter een rotspunt vandaan komt. Anita beschrijft het als “dit is nou eigenlijk zoals ik me een Noors fjord had voorgesteld”. De ingang is smal en als je daar doorheen vaart lijken de wanden inderdaad enorm steil. Als je in het fjord zelf bent en je kijkt door de ingang naar buiten blijkt dat eigenlijk best mee te vallen. Bijzonder en fraai, dat zeker. Mythisch? Ik ben bang dat wij een beetje te nuchter zijn (geworden?). Het zal de leeftijd wel zijn.

Het grootste steigertje is bezet. Er liggen maar liefst 5 boten. We leggen Eaumega aan het roeibootsteigertje. Met enige moeite past het net. We zien dat drie van de boten aan de overkant motorboten zijn van type en afmetingen die ons de indruk geven dat ze niet zullen overnachten. En inderdaad, na een goed half uur vertrekken ze. Die plek is dus voor Eaumega.

We maken nog een wandeling. Helaas beperkt, want het enige pad is er een steil de berg op naar een trekkershut. Nu even niet. Na zonsondergang, voor zover daar hier sprake van is, is het heerlijk rustig. Enigszins verrast zijn we wel als er zo rond 0:30 nog even een Hurtigruten komt binnenvaren, in het bredere stuk keert, nog even voor de waterval gaat liggen en weer vertrekt.

De volgende ochtend rond 9:15 gooien we weer los. Het volgende moment dat de zon op een mooie plek staat voor de uitlichting van dit “natuurfenomeen”. We zijn net op weg naar buiten als de eerste RIBs weer komen binnen scheuren. Mooi op tijd dus.

Er staat vandaag geen zucht wind en het is wederom goed warm. We gaan een dag lekker niks doen. We varen naar een nabijgelegen baai. Daar kun je ankeren en er is een klein steigertje waar je aan kunt liggen. Als we binnenvaren ligt er een motorboot aan het steigertje. Aan de andere kant staan twee jongens te vissen. We voelen nog enige schroom om die twee knapen van hun lunch te beroven, maar de vader van de jongens staat al klaar met een lijntje. Het blijkt een gezellige kletskous te zijn. Even later komt er nog een zeilboot bij liggen. De schipper daarvan is bezig met de terugtocht van een rondje Noorwegen als een soort pre-pensioenreis. Van Kristiansand (niet te verwarren met Kristiansund) naar Kirkenes en terug. Daarvan krijgen we nog flink wat interessante tips voor te bezoeken plaatsen op onze terugweg. Wie zegt dat Noren stug en gereserveerd zijn: valt best mee.

Anita maakt zich zorgen, of we wel op tijd terug kunnen komen naar Nederland. We zijn inmiddels zo’n 1.000 mijl van huis. Dat is zo’n 10 dagen 24 uur doorvaren, als je er rekening mee houdt dat je niet continue in een rechte lijn de ideale snelheid kunt maken met de stroom mee. Of 24 dagen 10 uur. En dan moet je ook nog alle dagen kunnen varen.
Ze heeft op zich wel gelijk. Het is nu nog ongelofelijk mooi weer, maar de weermodellen laten de komende week alleen lagedrukgebieden met veel zuidwestenwind zien.

Inderdaad tijd om te vertrekken. Morgenmiddag komt er wind uit het noordoosten, voor zover er iets te voorspellen is. De Schotten hebben “4 seasons in a day”, hier hebben ze “4 seasons in an hour”. Anyway, als het allemaal uitpakt zoals we nu verwachten gaan we morgenmiddag nog even snel langs Hennisvær en in de avond door naar Bodø zodat we daar de volgende ochtend aan komen. En dan gaan we maar eens bekijken hoe we weer ooit thuiskomen.