Inmiddels zijn we uit de windschaduw van Sao Jorge. Het waait inmiddels weer prettig. De lichtjes van Terceira veranderen langzaam in een gloed. Boven sterren, vertrouwd als altijd. Er is weer een nieuwe maan, die moet nog groeien, dus daar hebben we voorlopig weinig aan. Dat wordt enigszins goedgemaakt door Jupiter, die als een soort spotlight aan de hemel staat. Die dikkerd valt natuurlijk het meest op, maar als je (héél) goed kijkt staan Uranus, Mars, Jupiter, Neptunus en Saturnus bijna exact op een rijtje. Pluto staat er ook nog naast, maar zelfs met héél goed kijken is die niet zichtbaar. Eind juli, ook het grappige clustertje Alcyone staat weer aan de hemel. De melkweg is prachig te zien. Ze zal er zijn tot de eeuwigheid, nou bijna dan. Het maakt daarvoor niet uit hoe erg we de aarde verkloten.

Beneden ook sterren rondom. Bioluminescentie. Eaumega vaart door haar zelf gecreëerde melkweg. Mark Kopfler zingt “Got my Ticket to Heaven”.

De gloed van Terceira verandert langzaam in een vaag streepje en verdwijnt langzaam achter de horizon. Hier en daar verdwijnen plukjes sterren uit het zicht. De voorbode van het front dat we over een halve dag of zo zullen passeren. Het belooft niet heel heftig te worden. Misschien een beetje regen en wat windshifts.

Af en toe komt er een knipperende ster over. Buizen met mensen die genieten van andere dingen. Ik probeer er geen oordeel over te hebben en dat lukt me vrij aardig. Technologie is mooi, mits het verstandig gebruikt wordt. Helaas winnen hoogmoed en hebzucht het te vaak. Mark is inmiddels toe aan “Industrial Disease”. Ook leuk.

Anita is weer wakker en neemt de zorgen over schip en bemanning over. We hebben allebei nog wat moeite in het ritme te komen, dus ik duik lekker mijn kooi in.