Een bekende wijsheid bij zeezeilers is dat je nooit overhaast of gestrest moet vertrekken omdat je dat altijd gaat opbreken. Dus een gewaarschuwd zeiler …

Omdat de details niet voor Het Internet bestemd zijn, wijd ik er niet verder over uit, maar laten we zeggen dat de dagen voor ons vertrek nogal wat gedoe opleverden. Dat was voor andere betrokkenen nog veel erger dan voor ons, maar toch, we zullen maar zeggen dat we niet 100% relaxed waren toen we woensdagavond Eaumega hebben volgeladen met de laatste spullen en meteen zijn uitgevaren. Ok, en waarom wilden jullie dan meteen weg, zul je zeggen? Nou, voor onze neus opende zich een gapend weervenster om in één klap naar de punt van Bretagne te komen, 3 dagen noordoostenwind. En als je ergens wilt komen moet je gebruik maken van de mogelijkheden die zich spontaan aandienen. Een ander dingetje is dat we dit jaar nog amper gezeild hebben en nog geen meter op zee. We zijn dus nog niet helemaal (of helemaal niet) “ingeslingerd”, en dan meteen 3 dagen?

De wijsheid dat je nooit gehaast moet vertrekken klopt deze keer gelukkig niet. De wijsheid dat de eerste klap een daalder waard is wel. We zijn er, in l’Aber Wrac’h op de punt van Bretagne, en het ging prima. Ja we hadden wel een dag nodig om onze bioritmes in de continue-doorzeilen-stand te krijgen, maar uiteindelijk lukte ook dat prima.

Varen door Engelse wateren heeft tegenwoordig ook consequenties. Even voorbij Dungeness worden we aangeroepen door een “search vessel” van de Engelsen. Kort gezegd: Wie we zijn en wat we doen? Het gaat allemaal best wel “polite” hoor, maar toch. En nadat we hebben aangegeven dat we van plan zijn door te varen naar Bretagne krijgen we toch nog even de vraag: “So just to be clear, you do not plan to enter any British harbour?” Het is toch blijkbaar ietwat ongebruikelijk om vanuit Nederland in één keer naar Bretagne te zeilen.

Voor degenen die onze route gevolgd hebben: we hebben bewust een noordelijke route langs de Engelse zuidkust gekozen. Boven Noord-Frankrijk lag een flinke storing en boven Engeland een hogedrukgebied. Dat betekende veel wind aan de Engelse kant en weinig (en slecht weer) aan de Franse kant. Dus we hebben gekozen voor veel.

Aanvankelijk, zo vanaf Westkapelle, was de wind redelijk gematigd. We hebben zelfs een paar uur gezeild achter onze “nieuwe” spinnaker. Maar vrijdagmiddag, even voorbij het altijd opvallende Beachy Head ging het los, kroop de windmeter naar boven de 25 knopen en bleef daar tot in de nacht van zondag. We zeilen met dubbel voorzeil en gereefd grootzeil, zoals ons ook goed bevallen is bij de oversteek naar Suriname. De windmeter tikt regelmatig de 35 knopen aan en zo nu en dan surfen we met dik 10 knopen van een golf af. Het gaat dus eigenlijk gewoon wel lekker. De enige reden dat we het niet kunnen associëren met passaatzeilen is dat het regent en 15 graden kouder is.

Het enige minpuntje van dit tochtje is eigenlijk dat het laatste stukje tegen de wind in is en dat bij het aanlopen van l’Aber Wrac’h een zeillat uit het grootzeil waait die een klap van de molenwiek krijgt. Voor de zeillat niet zo erg, die kan Anita nog net opvangen, maar een van de wieken van onze windgenerator is helaas beschadigd.

We blijven een dagje in l’Aber Wrac’h. Weer even in een normaal dag/nacht ritme komen.