Ping, klopklop, ping ping. 149 Nieuwe WhatsApp berichten, 224 e-mails. De moderne versie van land in zicht heet “bereik”.

Door de nogal beroerde wind de afgelopen drie dagen zijn we een flink eind in noordelijke richting gedreven om luchtstroming op te pakken die ons naar Ierland zou brengen. We komen hierdoor nogal westelijk uit. We waren eigenlijk van plan om Cork aan te lopen, maar we besluiten van de nood een deugd te maken. Er is een kleine marina in het zuidwesten van Ierland, de enige in die windstreek. Lawrence Cove op Bere Island. Een eilandje in een eiland dus eigenlijk. Mooi om mee te beginnen.

We varen de haven binnen en roepen de haven op via de marifoon. Geen reactie. Ok, we zien wel. Aan een van de steigers lijkt plek, dus we varen daar maar naar toe. Ondertussen roept een jongedame ons iets toe. Het blijkt de havenmeester te zijn. Waar we van plan waren even aan te leggen is blijkbaar een vaste ligplaats van iemand die er ook zo aankomt. “Do you fit here”? Ze wijst naar een plek die ons ongeveer 12 meter lang lijkt. Tja, die hadden we al ingeschat als aan de krappe kant, maar het waait geen zucht en het stroomt ook niet. “We will try”. Inmiddels zijn er al wat meer zeilers toegestroomd dus voldoende stuurlui aan de wal. We parkeren Eaumega op de gewenste plek. Voor en achter 30cm over. “Rather easy” dus.

We raken meteen aan de praat. Best prettig om na 9 dagen weer eens wat mensen te spreken. We hebben het gevoel dat we na 20 minuten een kwart van de haven kennen. De havenmeester, vraagt of we vanavond uit willen eten? Tja, da’s wel handig, want we hebben niet veel meer aan boord. Nou er zijn hier op het eiland twee restaurants, maar één is dicht, want hun waterpomp is stuk. Dus als je terecht wilt kun je beter maar even gaan reserveren. Voordat we dat doen leggen we Eaumega toch maar even goed vast. Een A4-tje voor en achter houdt niet over. Het enige toprestaurant blijkt een veredelde snackbar te zijn. De entourage en bediening is de kneuterigheid zelve, maar het eten is prima. Als we terugkomen van ons etentje worden we meteen uitgenodigd door onze buren om even wat te komen drinken. We krijgen honderd adviezen over Ierland, Bere Island en wat we allemaal zouden kunnen zien en doen. De volgende ochtend drinken we koffie met ze. Ze delen hun dromen over een leven aan boord van een grotere boot die ze willen aanschaffen als ze hun huis verkocht hebben. Ze moeten nog wel een paar jaar wachten, zoonlief is pas 13. Ze hebben fruit voor ons meegenomen. We waren er na 9 dagen oceaan immers doorheen en veel is er niet te krijgen in deze metropool. Lief.

De volgende dagen wandelen we wat in de omgeving. We komen verrassend veel mensen tegen die ook in de haven liggen en iedereen maakt weer een praatje. Het voelt allemaal erg prettig, maar we willen toch wel verder richting Cork. We moeten een keer terug, er is op het eilandje bijna niks te krijgen en onze voorraden zijn echt wel op. Er staat een flinke westenwind. Niet fijn om de baai uit te varen, maar ’s middags klaart het op en de wind ruimt en neemt af. We nemen afscheid van onze buren alsof ze al een jaar onze intiemste vrienden zijn. Het waren twee fantastische dagen.