Anita roept al een hele tijd “ik geloof niet meer in toeval”. We komen namelijk om de haverklap bekenden tegen op plekken waar we bijna niemand kennen. En dat gebeurt dan helemaal niet op plaatsen waar het logisch is dat je daar dan toevallig allebei bent. Nee, zelfs op plaatsen waarvan we zelf vinden dat het helemaal niet vanzelfsprekend is om naar toe te gaan lopen we dan héél toevallig een bekende tegen het lijf.

Voordat we vertrokken hebben we de gastenvlaggetjes van de landen die we van plan waren te bezoeken en/of logischerwijs op de route liggen gemaakt. Je kunt natuurlijk elke keer dat je aankomt in een nieuw land op jacht naar een vlaggetje om in je mast te hangen, maar het leek ons wel handig om ze alvast te hebben. Uiteraard zijn die vlaggetjes ook te bestellen, maar ze zijn best aan de prijs en we hadden van andere vertrekkers een tip gelezen dat je ze ook zelf kunt maken. We hebben alle vlaggen naast elkaar op een lap vlaggendoek van zo’n 2×3 meter laten drukken, ze uitgesneden, omgezoomd en voorzien van vlaggenkoord. Het was uiteindelijk niet eens heel veel werk en best leuk, want je bent van tevoren al bezig met je route en de landen die je denkt te gaan bezoeken.

Om een of andere reden is de vlag van Saint Kitts and Nevis niet op onze lap terechtgekomen. Hij stond in de lijst, we hadden de afbeelding en om een totaal onbekende reden ben ik hem vergeten, of hij is door het schuiven met de vlaggetjes om tot een rechthoekig formaat te komen er af gevallen. Soit, dan kopen we die wel als we er zijn.
Alleen, we hebben buiten onze invloed schade opgelopen en moeten nu voor de reparatie een week eerder dan we gepland hebben op Sint Maarten zijn. Saint Kitts and Nevis ligt op de route, maar we hebben geen tijd meer. Ok, het is ook een beetje een keuze wat je dan overslaat, maar toch.
Bijna een jaar geleden ben ik dit vlaggetje vergeten. Toevallig of toch een beetje creepy? Wie het weet mag het zeggen.