De kaas is op, de worst is op, de jam is op. De rijst, de aardappelen, de koffie, de sinaasappelsap, de frisdrank, de wijn en de chips zijn op en het bier bijna. Zelfs de databundel die we hebben aangeschaft in Grenada en die we twee keer verlengd hebben is op. Het ontbeert ons dus ernstig aan alles dat wij als doorsnee westerlingen tot eerste levensbehoefte rekenen. Is het dan zo erg? Nou nee, we hebben nog rum, die is hier in de Carieb best goedkoop. Maar om nou met rum te ontbijten, dan beantwoorden we wel heel erg aan het beeld dat de gemiddelde landrot van zeilers heeft.
Kortom: We moeten héél dringend naar Martinique. Dat is namelijk ‘gewoon’ een Franse provincie met Franse supermarkten en (min of meer) Franse prijzen. Dan kunnen we weer eens goed inkopen zonder dat dat een enorme deuk slaat in onze bankrekening. En we kunnen er gewoon bellen en internetten met ons Nederlandse abonnement. Het is tenslotte EU.
Is het dan zo duur in de Carieb? Ach alles is relatief heeft Einstein beredeneerd, maar welke relativiteitstheorie hier ook bij hoort, 36,50 East Caribbean Dollars = ruim 12 Euro voor een potje jam (370 gram) vinden wij toch best wel aan de prijs, ook al is het van grootmoeder.

We zijn inmiddels ongeveer een week op Saint Lucia. Eigenlijk is Saint Lucia veel leuker dan we ons hadden voorgesteld. Na de eerste kennismaking die niet uitsluitend positief was (zie blog Ongemakkelijk) bleek Souffriere overdag toch iets minder intimiderend over te komen dan de avond ervoor.

We hebben een nachtje tussen The Pitons gelegen. Nee, dat zijn geen enge slangen, maar twee enorme rotspunten die ongeveer recht uit zee oprijzen. Daar tussen liggen met je bootje is tamelijk indrukwekkend.
Dat gevoel wordt nog wat versterkt doordat de wind tussen de grote en iets minder grote Piton door giert en aantrekt tot vlagen ruim boven de 25 knopen. Even bekruipt ons de gedachte of de mooring waar onze Eaumega aan ligt dat wel houdt, maar aan een (zelfde) mooring voor ons ligt een joekel van een catamaran van zeker 75 voet en een daar bij behorende breedte en dat lijkt allemaal goed te gaan. Nou dan zal ons bootje ook wel blijven hangen.
We varen naar de wal in onze dinghy en komen bij een steiger. Dat blijkt van een zeer luxe resort te zijn, maar het is geen enkel probleem dat we ons plastic daar neer leggen, als we maar ruimte vrijhouden voor de commerciële boten. We maken een wandeling en dat is een forse klim naar boven. Het blijkt een flink stuk over het terrein van het resort te gaan. Ook al zijn we overduidelijk geen gasten van het resort, we worden door het personeel uitermate vriendelijk benaderd en maken een paar keer een praatje met een bewaker.

We vonden ook dat we Marigot Bay bezocht moesten hebben. Marigot Bay is volgens de pilot “A place God created for sailors”. Het is een relatief kleine, zeer beschutte baai tussen hoge rotsen, zo beschermd dat het bekend staat als “hurricane hole”, hetgeen suggereert dat je er een tropische storm zou moeten kunnen uitzitten. De baai is inderdaad bijzonder en zal ooit de idyllische plek zijn geweest zoals De Almachtige hem bedoeld had. Maar zoals alles dat mooi is, is ook deze plek ten prooi gevallen aan de commercie. De baai ligt inmiddels vol met moorings, zodat ankeren feitelijk niet meer kan. Er is een marina, waar, naast ook heel gewone bootjes, een aantal jachten ligt waarvan de eigenaar zich schaamt dat er geen helicopter op het achterdek staat en er is een zeer luxe resort. Het leuke is: Als je aan een mooring ligt mag je ook gebruik maken van alle faciliteiten.
Die omvatten onder andere twee luxe zwembaden, waarvan één met “pool bar”. Je weet wel, zo een waarbij je vanuit het water je drankje kunt bestellen en gebruiken. Handdoeken mag je niet meenemen naar het zwembad, de luxe badlakens worden namelijk door het zwembad verstrekt. De douches vallen naar verhouding een beetje tegen, maar verder was het best grappig, voor een nachtje.

Ok, voordat jullie nu het idee krijgen dat St Lucia alleen maar bestaat uit resorts: We hebben ook nog een paar nachten in een schattige, kleine baai Anse Cochon geankerd. Het enige nadeel was dat er in de ochtend een paar met héél veel bezwete lijven volgestouwde catamarans komen aanvaren die vervolgens, duidelijke instructies roeptoeterend, hun lading op het strand dumpen. Het voordeel is echter dat ze na 45 minuten weer vertrekken en het dan weer betrekkelijk rustig is. In de middag herhaalt het spel zich. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje vermakelijk. We hebben daar op de wal ook nog een wandeling gemaakt. Boven op de rotsen blijkt, inderdaad, een luxe resort gebouwd te zijn.

We hebben, ietwat illegaal, gewandeld over Pigeon Island, een schiereiland aan Rodney Bay. Dat blijkt namelijk een park te zijn waarvoor entree verschuldigd is. Alleen hebben wij onze dinghy aan een aanlegsteigertje geparkeerd dat daar overduidelijk voor bedoeld was. Om je entree te betalen moet je dan eerst hélemaal naar de ingang van het park lopen. Tja. Ter compensatie hebben we maar héérlijk geluncht in het restaurantje.
Overigens, niet dat je ze hier vaak tegenkomt, maar had ik al geschreven dat vlak naast Pigeon Island Park een luxe resort staat?

En nu, 8 maart, liggen we dus geankerd in Rodney Bay. Het is 6 uur. We worden wakker. Het regent en het waait. Tijd om naar de supermarkt te gaan. Klein stukje zeilen.