Onze dochter, die een van onze foto’s zag, schreef “er staat daar ergens een blauwe-verffabriek die afvalwater loost”.

16 Februari zijn we op weg van Cariacou (Grenada) naar Union Island (St Vincent) en maken even een tussenstop. Sandy Island is eigenlijk niet meer dan een smalle strook zand voor de kust van Cariacou. Rondom ligt ook koraal en vooral aan de oostkant blijkt het heel mooi snorkelen te zijn. ’s Avonds is er op het eilandje een barbecue met live muziek. We doen eens gek, we gaan er naar toe en zitten na een toch al fraaie dag op een onbewoond eiland tussen de palmen, fakkels en “feel good” steel-pan muziek aan een prima verzorgde maaltijd. Veel beter kan het eigenlijk niet.

Het was ons opgevallen dat er wel erg snel veel water onder de bodem van onze Eaumini kwam te staan. Dus we hangen het bootje boven het dek en gooien er een paar emmers water in. Waar het in loopt moet het tenslotte ook uit lopen. Dat klopt. Aan de achterkant sijpelt inderdaad wat water door de verbinding met de spiegel en langs het loosgat. Mooi, gevonden. We trekken de stop uit het loosgat om hem weer leeg te laten lopen. Leon loopt nog even naar voren om hem daar op te tillen zodat ook het laatste restje er nog uit loopt en zegt tegen Anita “kom eens even kijken”. Aan de voorkant blijkt tussen de bodem en de tubes een scheur te zitten van 20 centimeter. Bij nadere inspectie blijkt eigenlijk de bodem over een lengte van een halve meter er nagenoeg uit te vallen. Tja, daar loopt-ie wel van vol en dat wordt klussen dus.

De twee-componenten lijm die we hebben heeft volgens de gebruiksaanwijzing na mengen een verwerkingstijd van ca 3 uur. Dat blijkt in de praktijk echter ca 30 seconden te zijn. De mengverhoudingen kloppen toch echt redelijk goed en zo oud is het spul ook niet. Nu is het hier een kleine 30 graden en er staat zo’n 15 knopen wind over het dek. Zou dat invloed hebben? Er staat niks in de gebruiksaanwijzing van de lijm over “uitsluitend verwerken in een koele, donkere omgeving op een windstille plek”. Maar rubber bootjes plak je in de praktijk nooit in een warme omgeving of ergens waar wind staat, dus waarom zou je daarover iets in een gebruiksaanwijzing schrijven? De term “gebruiksaanwijzing” is overigens in dit geval een ernstige overwaardering van de werkelijkheid. We proberen het maar eens uit en wurmen Eaumini door het dekluik in het vooronder. Daar is het nog warmer en geen ruimte, maar in elk geval waait het er niet.
De verwerkingstijd van de lijm blijkt hier op te lopen naar toch wel ruim 3 minuten. Ok, dat is nog net geen 3 uur, maar in elk geval winst. Als we het plakken nu opdelen in een stuk of 10 stukjes, dan komen we misschien ergens.
Zo’n 6 uur en een aanzienlijke hoeveelheid zweet later is de lijm nagenoeg op en lijkt de boel weer ongeveer aan elkaar te zitten. Goed, eerst maar even een etmaal laten uitharden.

Het is inmiddels 19 februari en we liggen in de Tobago Cays. Een eilandengroepje in St Vincent and The Grenadines met daarvoor een hoefijzervormig rif. Je kunt liggen tussen het rif en de eilanden. Het rif breekt de oceaandeining en het merendeel van de golven, maar de wind raast met volle sterkte over het dek. De windgenerator stampt de accu’s in elk geval goed vol en misschien hadden we toch die elektrische frituurpan mee moeten nemen.
Over blauwe verf gesproken: De schakeringen blauw, cyaan, turquoise, aquamarijn en alles daartussen zijn nagenoeg ontelbaar. Het uitzicht kan vervelender, het is een uitzonderlijke plek.

Rond het rif kun je snorkelen, maar het is vandaag wel erg onstuimig. We zien daar ook niemand anders en volgens een stel Amerikanen, dat het wel geprobeerd heeft, is het op dit moment ook “extremely rough”. We snorkelen dus maar rond het “turtle watch” strandje. We zien diverse zeesterren en één zeeschildpad.

’s Nachts wordt de zee wat rustiger. We zijn net wakker als achter ons een joekel van een catamaran een mooring neemt en een van de dames aan dek gilt “Ooooh, I see a turtle! My day is already perfect!” Er zitten nu inderdaad meerdere schildpadden en we nemen maar eens uitgebreid de tijd daarvoor. Ze grazen op de bodem en dat kun je heel goed zien. Als ze naar boven gaan om adem te halen, zwemmen ze op een meter of twee onder je door. Heel bijzonder.

Aangezien de zee rond het rif nu ook wat rustiger lijkt gaan we ook daar maar eens kijken. Het is op straffe van heel enge dingen ten strengste verboden te ankeren op het rif, maar om dat goed te maken zijn er rode meerboeitjes neergelegd net achter het rif, om daar je dingy aan te leggen. Op bovenstaande foto (Tobago Cays) kun je er trouwens, als je heeel goed kijkt, net een zien liggen, linksboven. Eaumini blijkt weer redelijk waterdicht te zijn, maar in dit geval hebben we daar niet veel aan, want tegen de straffe wind in gutst het water nu gewoon over de bovenkant. Ach, we zitten toch in bikini en wetsuit, dus wat maakt het uit.
Het is achter het rif inderdaad een stuk rustiger en er is nu prima te snorkelen.

Tegen de avond wordt het opnieuw onstuimig. Tobago Cays is oprecht een heel bijzondere plek, maar je moet er eigenlijk vooral van genieten bij relatief rustig weer. Dat is het nu niet en wordt het de komende week ook niet. We willen naar Bequia en dat is nog steeds tegen de wind in. Maar morgen draait de wind gedurende ca 6 uur even naar het oosten, tenminste, dat belooft de weersverwachting. Dat is precies het window dat we nodig hebben om een bezeilde koers naar Bequia te hebben.
Het is mooi geweest. De volgende ochtend vertrekken we om 8:30 uur. De weersverwachting blijkt deze keer te kloppen.