Elke ochtend om 07:30 uur is hier op Grenada een “island wide” VHF (marifoon) netje op kanaal 66. Dat begint steevast met de vraag of er medische problemen zijn die aandacht behoeven, het weerbericht (dus overwegend zonnig, 23-28 graden en 20 knopen wind uit oostelijke richting), vervolgens welke boten er zijn aangekomen en welke er gaan vertrekken, …

“Isabelle” …
“Ja, Isabelle”…
“Isabelle hier, wij liggen voor anker ter hoogte van het zwembad en onze dingy is vanochtend weggewaaid de oceaan op, maar we zien hem niet meer. Is er iemand die hem even kan ophalen?”

… een overzicht van “social events”, zoals om 11:00 yoga bij de Tiki bar, een ronde met technische vragen van allerlei aard (die blijken dan voornamelijk te gaan over buitenboordmotoren, accu’s en zonnepanelen), de rubriek “treasures” (ik heb nog een spinnaker over die in de weg ligt en wil er graag van af) en de gelegenheid voor de “local business” om zijn diensten te verkondigen.
Dat hele feest duurt dan zo maar een uur.

We liggen met Eaumega voor anker in Clarkes Court Bay. Het is Independence Day en we varen met onze dingy naar Hog Island. Hog Island Bay is naast “de onze”, maar je kunt hem bereiken door onder een bruggetje door te varen. Op Hog Island is eigenlijk niks, behalve de Barefoot Bar aan het strand en daar schijnt een barbecue te zijn. Niet dat we nu zo nodig willen barbecuen, maar we zijn wel benieuwd wat daar gaande is. Normaliter is de barbecue alleen op zondag, maar blijkbaar is Independence Day ook een prima excuus. In onze baai liggen best veel boten, toch voelt het niet heel vol. Hog Island Bay wordt in de pilot beschreven als “Grenada’s most popular cruising hangout”. Nou, dat blijkt te kloppen … drúk!

We raken aan de praat met andere “yachties”. Het lukt Anita, best wel knap, een soort van gesprek te voeren met een Zweed die wat lastiger uit zijn woorden lijkt te komen door een medische oorzaak, maar tegelijkertijd ook straalbezopen is (doe nog maar een rumpunch). Een andere dame is benieuwd hoe lang wij hier al zijn. Twee dagen, we liggen aan de andere kant van het eiland. En jullie? Oh, wij zijn hier inmiddels 8 jaar, het is hier wel gezellig en we hebben niet echt een reden om weg te gaan.
Right, we begrijpen nu voor wie het dagelijkse VHF netje eigenlijk bedoeld is …

Voordat Eaumega een baard krijgt die zo lang is dat we aan de bodem vastgroeien en we hier ook 8 jaar liggen, varen we de volgende dag naar Prickley Bay. Prickley Bay is eigenlijk dé plek (naast Hog Island) waar het hier gebeurt op Grenada, wat jachten betreft dan. Maar de voornaamste reden dat we naar deze baai gaan is omdat hier een watersportzaak zit en we graag een ankertje voor onze dingy willen hebben. Dat hadden we nog niet en blijkt toch wel erg handig.

We gaan nog een paar nachten liggen aan de westkant van Grenada. Daar is onder andere een onderwater-beeldentuin, een aantal jaren geleden uitgevoerd als “kunstproject” met het doel om te helpen een soort houvast te creëren voor koraal en ander zeeleven om zich te vestigen. Of dat doel nu bereikt is vragen we ons af, maar het idee is wel grappig. De beelden blijken trouwens nog niet zo heel gemakkelijk te vinden. Gelukkig is er ook een groepje snorkelaars met een gids. De route die ze volgen geeft wel enige indicatie waar we kunnen zoeken en dat helpt.

De volgende dag gaan we naar Carriacou. We hebben inmiddels zo’n 7 maanden min of meer uitsluitend voor de wind gezeild. Maar Carriacou is vanaf Grenada tegen de wind in en er staat zo’n 20 knopen. Nu zou je zeggen, wacht dan even tot de wind gedraaid of wat minder is. Alleen het is hier de Carieb. Vandaag 20 knopen oost, morgen 20 knopen oost, overmorgen 20 knopen oost, volgende week … Enfin, dat is dus een dagje lekker ouderwets hakken. Het voordeel is alleen wel dat het buiswater hier warm is.