Zo wordt het gebied genoemd dat verder het binnenland in is gelegen. Hier liggen een aantal dorpen die alleen per boot (korjaal) te bereiken zijn en waar nakomelingen van gevluchte slaven wonen (Marrons, hetgeen “weggelopen vee” betekent). We gaan niet met een gids mee op tour, maar volgen het voorbeeld van een aantal andere zeilers en gaan op eigen gelegenheid.
Het is ongetwijfeld de meest bijzondere ervaring van onze reis tot nu toe.

Bootsman Chris brengt ons en een aantal lokale bewoners naar Bende Kondre, vier uur varen vanaf Atjoni, waar de weg ophoudt. De korjaal, boot van het type uitgeholde boomstam met een flinke buitenboordmotor erachter, dient tevens als vrachtwagen, want letterlijk alles naar de dorpen moet over het water vervoerd worden. Ons uitzicht wordt enigszins belemmerd door een immens watervat en een flinke kast die voorop zijn gestald.

Dat de reis naar Bende Kondre ‘slechts’ vier uur duurt is er overigens mede aan te danken dat Chris een behoorlijk snelle boomstam blijkt te hebben. Onderweg jakkeren we menig andere voorbij, waarbij we zo af en toe worden opgehouden door een Sula. Dat is een stroomversnelling waar de bootsmannen hun boomstammen met verbazingwekkende handigheid doorheen manouvreren. Waterkaarten zijn er trouwens niet. Waar de keien liggen zit blijkbaar in de hoofden van de mannen.
Langs de rivier lijkt de tijd honderd jaar te hebben stilgestaan. Bij de diverse dorpjes wassen vrouwen zichzelf, de groente, de afwas én kleding in de rivier. Ook drijven de veren van de zojuist geplukte kip langs ons heen. Het slachtoffer wordt zorgvuldig gespoeld … in de rivier.
Wij aten ook drie dagen kip…..

In Bende Kondre worden we vriendelijk ontvangen door Ile, de eigenaar van ons onderkomen voor 2 nachten. Zijn vrouw kookt voor ons een eenvoudige maar smakelijke maaltijd met rijst, kip en groente. Zijn kinderen brengen het eten naar ons eethuisje, gelegen naast het slaaphuis waar 5 bedden met klamboe op een rijtje staan.
Geen stromend water, wc spoelen met een emmertje regenwater, elektriciteit alleen van 7 tot 10 uur ’s avonds, opgewekt door een aggregaat.
De volgende dag neemt Ile ons mee op een twee uur durende wandeling door de jungle naar de Ananasberg.
Ile is van zichzelf niet heel spraakzaam, maar geeft wel uitgebreid antwoord op al onze vragen.
Verbazingwekkend is het om te merken dat de essenties van onze levens juist wel heel veel overeenstemming hebben. Lekker slapen, eten, het beste willen voor je kinderen, houden van de mensen om je heen, genieten van de natuur. Ook onze meningen over politici vertonen opvallend veel overeenkomsten.

Heel bijzonder was het ook om te merken dat het GSM-bereik uitstekend was, terwijl voorzieningen als stromend water en elektriciteit er wel ooit geweest waren, maar nu onbruikbaar (pomp van de watervoorziening al tijden stuk, door blikseminslag geen elektriciteit meer) Iedereen lijkt te berusten in een soort vanzelfsprekendheid dat reparatie vanuit Paramaribo gefinancierd én georganiseerd zal moeten worden en dat dat waarschijnlijk pas gaat gebeuren als de verkiezingen nabij zijn. In 2020….

Suriname is een bijzonder land, waar ik mij als Nederlander soms wat ongemakkelijk voel, belast met een soort erfzonde.