Jullie hebben al veel te lang niets van ons kunnen lezen. Sorry. Dus we hebben wat in te halen.

We gaan te hard! We hebben gerekend met ca 1 knoop stroom mee vanuit Kourou richting Suriname, zoals de waterkaarten en pilots ons deden geloven, maar dat blijken er ruim 3 te zijn. Bijna de hele nacht en dag halen we een snelheid van 9 tot uitschieters tegen de 11 knopen over de grond. We kijken voor de zekerheid nog maar een keer op de kaart. Nee, dit zijn toch echt niet de Kanaaleilanden.
We hebben er op gerekend ruim op tijd te willen zijn om 21 december tegen zonsopkomst de Surinamerivier op te varen. Dan staat de stroom naar binnen tot aan Domburg. Wel zo prettig. Maar dit wordt zo wel héél erg op tijd. Alternatief is nog proberen voor de avond binnen te komen, dan staat de stroom ook nog naar binnen, en dan kunnen we in de riviermonding ankeren alvorens verder te varen naar Domburg. Halverwege de middag op 20 december rekenen we uit dat dat echt niet gaat lukken. We rekenen ook uit dat we dan nu moeten gaan stilliggen om niet voorbij Suriname gespoeld te worden. Op slechts een dubbelgereefd en dichtgetrokken grootzeil ligt Eaumega stabiel 60 graden aan de wind. Sturen hoeft niet. Kan ook niet, want de snelheid is slechts 0.8 knoop door het water. Het ligt eigenlijk best comfortabel, zeker gezien de toch wel 2 meter golven die er staan. Het is bijna alsof je voor anker ligt met het zeil als slingerdemper. Het is alleen zaak te zorgen dat we niet te ver uit de kust drijven. Dus 8 uur de ene kant op dobberen, 8 uur de andere kant op, dan moeten we ongeveer ter hoogte van Suriname zijn en kunnen we weer gas geven.

De vogeltjes vinden het ook maar apart. Er landt een (soort) zwaluw op de preekstoel. Hé jij daar, daar wil ik ook zitten. Ik ook. Er blijken 3 zitplaatsen te zijn en binnen luttele minuten ontstaat er een gevecht wie daar gebruik van mag maken. Hallo jongens, aan de andere kant kun je ook zitten hoor. Niet goed genoeg blijkbaar. Na een kwartier of zo is het wel mooi geweest en zijn ze allemaal weer weg … totdat het spel zich een paar minuten later weer volledig herhaalt. Vreemde vogels, het lijken soms net mensen.

Na een nacht dobberen op de oceaan passeren we op 21 december om 12:26 UTC (09:26 lokale tijd) dan toch de uiterton van de Surinamerivier. De stroom staat nog tegen, maar het is nog een dik uur te gaan voordat we echt in de monding zitten en we daar echt invloed van gaan merken. Dat we de monding van de rivier naderen is trouwens wel duidelijk. Het water verandert van nog enigszins blauw naar een donkerbruine zoute smurrie.

Het opvaren van de Surinamerivier naar bestemming Domburg vergt nog zeker een uur of 4, ondanks dat we een flinke stroom mee hebben, en is een belevenis op zich. We hadden verwacht dat we, eenmaal de monding gepasseerd, de motor zouden moeten bijzetten, maar uiteindelijk kunnen we het hele stuk blijven zeilen.

Voor Paramaribo is het nog even oppassen. Daar ligt, midden in de vaargeul, de Goslar. Een Duits vrachtschip dat aan het begin van de tweede wereldoorlog door de Duitsers zelf opzettelijk tot zinken is gebracht om te voorkomen dat het in handen van de Nederlanders zou vallen. Al jaren is er onenigheid tussen de Duitsers en de Surinamers wie de bergingskosten zou moeten betalen. Tja, wat doe je dan? Dan laat je het gewoon liggen. In elk geval wel duidelijk zichtbaar.

Om 17:50 UTC (14:50 lokale tijd) pikt Anita in één keer de mooring op en liggen we op de bestemming. Het is 4 dagen voor kerst.