And the stars look very different today …

Zo, we zijn op de helft. Grote Beer klimt elke nacht uit de oceaan. Het toplicht van Eaumega dolt met Stier en tekent kringetjes in Orion. In het zuiden verrijzen Phoenix en Achtersteven, sterrenbeelden die we in Nederland nooit zien.

Als je moet navigeren op een magnetisch kompas is het een eitje om dat eilandje van honderd vierkante kilometer gewoon faliekant te missen. Nog niet zo lang geleden waren de sterren van cruciaal belang bij het maken van oceaanreizen. Het kunnen peilen van je positie met een sextant is in elk geval een controle of je ongeveer daar bent waar je denkt te zijn.

Wij zeilers hebben het tegenwoordig nogal gemakkelijk met GPS en onze navigatiecomputers. De wind en golven voor de komende 10 dagen verschijnen op onze beeldschermen, althans, zo lang er stroom en communicatiemiddelen zijn (er staat niet voor niks een overdaad aan zonnepanelen, wind -en sleepgeneratoren op een gemiddelde, moderne oceaanzeiler, want de koelkast moet het uiteraard ook nog wel doen). Je klikt aan waar je naar toe wilt en de routing software vertelt welke koers op basis van de huidige weersverwachting voor jouw boot de snelste of meest comfortabele is. Vaar gewoon over het lijntje en je bent er. Ok, de weersverwachting is nog steeds niet heel optimaal, dus alles wat daar uit voortvloeit klopt ook niet. Maar toch, al deze middelen maken het afleggen van grote afstanden over open zee ongelofelijk veel gemakkelijker dan Columbus het had en met een beetje geluk en wijsheid maak je een grote kans de ergste ellende te vermijden.

“En wat doe je dan ’s nachts?” Hebben vooral niet-zeilers wel eens aan me gevraagd. “Ga je dan voor anker of zo?” “Nou de oceaan is 5km diep, dus …”. “O ja .. maar dan zie je toch niks?”

Ik lig op mijn rug op de kuipbank. In mijn ooghoek knippert het ledje van de computermonitor die in slaap is gevallen. De instrumenten op het brugdek gloeien zachtjes. Ik vind het gewoon fascinerend ’s nachts omhoog te kijken en me te realiseren dat ik licht zie dat ooit, ergens is ontstaan door het in een nucleaire reactie opofferen van een beetje massa. In de tussentijd is de aarde gevormd met de zeeën zoals we die nu kennen, is er leven ontstaan, zijn we zelf geboren en onze lieve kinderen, zijn soorten uitgestorven en zijn dierbaren ons ontvallen. Wat je dus eigenlijk ziet zijn sterren zoals ze miljarden jaren geleden waren. Misschien zijn sommigen er wel niet meer. En dat licht is al die tijd onderweg geweest zonder iets tegen te komen … behalve mij nu. En dat is dan meteen het einde van die reis van miljarden jaren. Een reis zonder doel, gewoon in een willekeurige richting rechtdoor totdat je ergens tegenaan botst. Dat plaatst een tochtje van een paar duizend mijl enigszins in perspectief.

Ongelofelijk, wat zijn het er hier veel. En zelfs Anita vindt Alcyone leuk. ’t Is net een kerstboompje.

Nu alleen nog een paar dagen in de toekomst kunnen kijken …