La Coruña 14 augustus: Deadline gehaald, dus Marloes kan haar ticket voor de vlucht op 15 augustus daadwerkelijk gaan gebruiken. Het laatste stuk vanaf Cedeira was een top-zeildag. Zon, aangenaam warm en 15 knopen bakstag wind. Veel beter wordt het niet. We genieten samen met Marloes nog even van de stad en de volgende dag nemen we afscheid. Anita realiseert zich dat ze Marloes nu echt een jaar niet meer gaat zien …
Die namiddag vertrekken we uit La Coruña, vullen de voorraad fossiele brandstoffen aan en zeilen naar een ankerplek bij Ares, een uurtje vanaf Coruña.

De volgende ochtend, inmiddels 16 augustus dus, vertrekken we richting Ria de Muros. We gaan dat in een dag niet halen en eigenlijk hebben we gewoon even geen zin een nacht door te zeilen. De geplande tussenstop is daarom Corme of Camarinas. De Nordés doet wat-ie hoort te doen. Aan de noord-west kust van Spanje staat door het Azoren-hoog en de opwarming van het Spaanse vasteland in de zomer (=lage druk) bijna altijd een “stabiele” noordenwind van 20 tot 35 knopen (4-7 bft). Het stuk kust waar we langs varen heet wellicht mede hierom ook wel “Costa da Morte”. In elk geval wekt de naam alleen al enig respect op. Even buiten Coruña trekt de wind al snel aan tot de geprogrammeerde 20 knopen. Rifje 1 in het zeil. Barst, smeerreep rif 1 zit vast. Dit hebben we nog nooit gehad. In plaats van rif 1 gooit Anita per ongeluk de grootzeilval los. Leon trapt de hendel van de stopper vast voordat het zeil naar beneden klapt en de hendel breekt. Ok, dan maar rif 2 en de grootzeilval op de lier. De problemen lossen we later wel op.

We zijn amper van deze minieme onregelmatigheid bekomen en Leon ziet een school dolfijnen van bakboord op ons afstormen. Ze schieten onder de boot door en zijn weg … of niet. Een minuut later zitten we op de eerste rij van de show en we hebben niet eens kaartjes gekocht. Nu is het toch wel lastig om vanaf een boot die afwisselend 10 graden naar stuurboord en 20 graden naar bakboord helt opnamen te maken van dolfijnen die zonder aangekondigd programma dan weer aan bakboord, dan weer aan stuurboord en dan weer achter je zitten, maar met de camera op motordrive lijkt deze toch wel redelijk (gezien de omstandigheden dan).

Na een minuut of 20 is de show voorbij. Aangezien de wind inmiddels is aangetrokken tot zo’n 25 knopen is het ongeplande tweede rif geen verkeerde keuze. We halen met gemak Camarinas. De Engelse pilot schrijft daarover: “The entrance of Camarinas can locally be windy”. Bij het invaren van Camarinas blijkt dat een Typically British Understatement te zijn. Terwijl er op zee 25 kopen staat toont de windmeter bij het invaren van de baai aanhoudend 35 knopen. We wagen er de Genua maar niet aan en doen het laatste stukje tegen de wind in op het gereefd grootzeil en verbranden wat diesel. We ploffen het anker neer achter een goed beboste helling en hebben toch wel een ietwat bovengemiddelde aandacht of het anker dit houdt. Dat blijkt het geval. Tijd om wat reparaties uit te voeren. De problemen met reven zouden nu tot het verleden moeten behoren.

De volgende dag vertrekken we richting Muros. De Nordés houdt zich iets rustiger. We passeren de beroemde “Cabo Finisterre”, in de Romeinse oudheid bestempeld als het einde van de wereld. Ach, inzichten veranderen in de loop van de tijd …